δυο ποιημάτια

ακτή Καλύμνου 

φωτογραφημένη στις 17 Οκτ 2009

ένα από τα ελάχιστα σημεία στην Κύπρο όπου βρίσκεις δέντρα πάνω στο κύμα.

είχα όλη την παραλία, όλον αυτόν τον παράδεισο μόνο για μένα. δεν είχε κανένα άλλο.

δυστυχώς, σε λίγα χρόνια την γεμίσανε κι αυτή με ξαπλώστρες, και πλακώσαν οι βάρβαροι.

στο πιο ωραίο μέρος, κάτω από την σκιά του δέντρου, δεν έχει ξαπλώστρες. εκεί έχει ο μαυρής τα πράματα του και εποπτεύει την παραλία.

Δυο κωλαράκια.

Παίζουν και γελούν,

έξω και λίγο μέσα στο μαγιώ.

Μιτσοκαμμούν και κουνιούνται και σκιρτούν πέρα δώθε.

Μιτσοκαμμά το ένα, μιτσοκαμμά και το άλλο.

Πλάθεται και κουνιέται και στέλνει φιλί το ένα, πλάθεται, φιλί στέλνει και το άλλο.

Κουνιούνται και πλάθονται και σκιρτούν πέρα δώθε.

Τη μια φέρνουν δροσερά, την άλλη στο ντους.

Καλέ, μα μια φορά μόνο; ε, ξαναπήγαινε καλέ.

Τόσα λεπτά περάσανε, ξαναπήγαινε, καλέ.

19 Ιουλίου 2023

ακτή Καλύμνου

Ήτανε...

Ήτανε δυο.

Παίζανε στη θάλασσα.

Ένα αγόρι, κι ένα κορίτσι.

Δέκα ή έντεκα χρονώ.

Την κρατούσε ξαπλωμένη μέσα στο νερό

και την ανασήκωνε να επιπλεύσει.

Κι αυτή στο νερό, με τα χέρια απλωμένα

να επιπλέει σαν βαρκούλα.

-- Θέλεις να κάνουμε βαρκούλα;

Πρώτα την έσπρωξε ελαφρά από τις φτέρνες.

Ύστερα την τραβούσε, να πλέει μέσα στο νερό.

Ανακάλυψε να βάζει τα πόδια της πάνω στους ώμους του

Το άφησε ύστερα, παιχνίδι άλλο δεν ανακάλυψε.

Δεν είχε ακόμα ξυπνήσει

Ο μεγάλος ποταμός που φουσκώνει

και παίρνει τους ανθρώπους

Και τους πάει στη θάλασσα της ελευθερίας

Εκεί που η ύπαρξή μας ανθίζει, μαζί.

Δεν είχε ακόμα ξυπνήσει

Ήτανε ακόμα δέκα χρονώ, ή έντεκα

Παίζανε σαν παιδιά

Μέσα στο νερό, μέσα στη θάλασσα.

Να ξέρανε πως αυτές είναι οι πιο ευτυχισμένες στιγμές της ζωής τους;

Άραγε, να ξέρανε πως αυτές θα είναι οι πιο ευτυχισμένες αναμνήσεις της ζωής τους;

Μα... υπάρχει ευτυχία πριν τον ερωτισμό;

Μας δωρήθηκε η ύπαρξη

Μας δωρήθηκε αυτή η ύπαρξη

Να είμαστε υλικά όντα μέσα σ' αυτό το σύμπαν

Πνεύματα με συνείδηση, σ' αυτή την κοινωνία και την ιστορική στιγμή.

Πόσο λίγο διαρκεί το καλοκαίρι

Να είσαι παιδί μέσα στη θάλασσα

Να μισοϋποψιάζεσαι πως μαζί είσαστε όλος ο κόσμος

Κάτι ακαθόριστο, που σε φέρνει να παίζετε μαζί.

20 Ιουλίου 2023

ακτή Καλύμνου

Δεν είμαι ποιητής (δόξα Σοι ο Θεός της Ελλάδος) (που μας ελέγαν και οι δασκάλοι μας). Μα εδώ κι εκεί με επισκέπτονται κάτι τις ποιήματα. Ε, κι εγώ... τι να κάνω; Εξ ανάγκης, κάθομαι και τα γράφω. (ανάγκαν και θεοί πείθονται)

Λάμπρος Καλλένος

-.