Έκθεση στο βρετανικό Μουσείο Πολέμου για τους αντιαποικιακούς αγώνες
Αλλαγή της βρεττανικης στάσης για την ΕΟΚΑ
Λάμπρος Καλλένος
Από τις 17 Οκτωβρίου 2025 μέχρι τις 29 Μαρτίου 2026 το Αυτοκρατορικό Μουσείο Πολέμου, στο Λονδίνο, είχε μια έκθεση με τίτλο: «Έκτακτοι έξοδοι» ("Emergency Exits"). Η έκθση αναφερόταν «στους αγώνες για ανεξαρτησία της Μαλαισίας, της Κένυας και της Κύπρου».
Η έκθεση είναι μια μεγάλη, ιστορική αλλαγή στη βρεττανική άποψη δεκαετιών. Για πρώτη φορά οι βρεττανοί δεν μιλούν για τρομοκράτες, μα για αγώνες ανεξαρτησίας.
η φωτογραφία συνοδεύει το άρθρο του Ερεν Αλί,
που δημσοιεύεται στον ιστότοπο «αγορά»
Βέβαια, όσον αφορά την Κύπρο, ο αγώνας δεν ήταν για ανεξαρτησία μα για Ένωση με την Ελλάδα. Η έκθση αναφέρει πράγματι την Ένωση. Μα δεν αναφέρει τίποτε απολύτως για το δικαίωμα αυτοδιάθεσης, που ήταν ο στόχος του αγώνα. Με την άσκηση της αυτοδιάθεσης ο Κυπριακός λαός θα εξέφραζε την θέληση του και θα ενωνόταν με την Ελλάδα.
Ο Ερέν Αλί (Eren Ali), ένας τουρκοκύπριος που ζει στο Λονδίνο, επισκέφθηκε την έκθεση και έγραψε μια πολύ καλή παρουσίαση. Το άρθρο του Ερεν Αλι, στα αγγλικά, δημοσιεύεται στον ιστότπο «αγορά»:
Reflection on the ”Emergency Exits”: The Fight for Independence in Malaya, Kenya and Cyprus Exhibition at the Imperial War Museum in London
Οφείλουμε ευχαριστίες στον Ερεν Αλί, καθώς έκαμε τον κόπο και το άρθρο του συνοδεύεται από πολλές φωτογραφίες.
Δεν μπορέσαμε, και δεν μπορούσαμε να επισκεφθούμε την έκθεση στο Λονδίνο. Όσα γράφουμε γι' αυτήν πιο πάνω, στηρίζονται στο άρθρο του Ερέν Αλί.
— ) • ( —
Το άρθρο του Ερέν Αλί είναι και αυτό πολύ σημαντικό. Είναι μια από τις πρώτες φορές που ένας τουρκοκύπριος αναφέρεται στην ΕΟΚΑ και τον αγώνα της ως ένα αντι-αποικιακό αγώνα, και όχι ως τρομοκρατία.
Το άρθρο του Ερεν Αλί είναι για μας μια πολύ ευχάριστη έκπληξη. Μας δίνει ελπίδες για ένα ρεύμα τουρκοκυπρίων, με τους οποίους θα μπορούσε να συγκροτήσουμε ένα κοινό αντικατοχικό αγώνα.
Από το ρεύμα αυτό αναφέρουμε εδώ και τον τουρκοκύπριο αγωνιστή Οζ Καραχάν. Στις εκλογές που θα γίνουν σε λίγες μέρες, ο Οζ Καραχάν είναι υποψήφιος βουλευτής με τους Οικολόγους, στην επαρχία Λευκωσίας.
Είναι ορισμένα θέματα, για τα οποία δεν έχουμε ακόμα συζητήσει με τους τουρκοκύπριους αυτού του ρεύματος. Φαίνεται όμως πως είναι βάσιμο να ελπίζουμε σε κοινές αντιλήψεις, και σε κοινή δράση. Ας προσπαθήσουμε να είμαστε αρκετά σοφοί, ώστε να διαφωνήσουμε μόνο σε ό,τι έχει σημασία για τον αγώνα απελευθέρωσης.
Στη πορεία των δεκαετιών της κατοχής, η πολιτική ηγεσία δέκτηκε περιορισμούς σε βασικά δικαιώματα δημοκρατίας στην Κύπρο.
Απορρίπτουμε αυτούς τους περιορισμούς.
Ζητούμε την απελευθέρωση της Κύπρου και δημοκρατία για όλους.
Πρέπει ΝΑ ΜΗΝ ΖΗΤΟΥΜΕ εφαρμογή του κοινοτικού κεκτημένου. Κοινοτικό κεκτημένο σημαίνει ότι ανοίγει η πόρτα για την τουρκοποίηση της μισής Κύπρου, και με νόμιμο τρόπο. Ίσως και όλης της Κύπρου.
Γιατί κοινοτικό κεκτημένο σημαίνει νόμιμη τουρκοποίηση;
Δεν χρειάζεται να πάμε μακριά.
Σήμερα, η Κύπρος είναι στην Ευρωπαϊκή Ένωση και το κοινοτικό κεκτημένο ΔΕΝ ΙΣΧΥΕΙ στα κατεχόμενα.
Το κοινοτικό κεκτημένο ΔΕΝ ΕΝΟΧΛΕΙΤΑΙ από αυτή την εξαίρεση. Διότι η εξαίρεση είναι κανονικό μέρος του κοινοτικού κεκτημένου.
Αν μια χώρα δεν τηρεί τα μέτρα για την επιδημία, το κοινοτικό κεκτημένο ενοχλείται και στη χώρα θα επιβληθούν κυρώσεις.
Αν μια χώρα ΔΕΝ ΕΠΙΤΡΕΠΕΙ στον λαό της να πάει στη μισή επικράτεια, το κοινοτικό κεκτηνένο δεν ενοχλείται.
φωτογραφία του αδήλωτου αιχμάλωτου Μάκη Σεργίδη, που δημοσιεύτηκε αρχές Μαϊου 2026 από τον ερευνητή Οδυσσέα Χρίστου
Λύση με κοινοτικό κεκτημένο σημαίνει πως θα γίνει δεκτή η τουρκική απαίτηση να ζουν οι Κύπριοι και οι τουρκοκύπριοι ξεχωριστά. Δηλαδή, να μην υπάρχει ελευθερία διακίνησης και εγκατάστασης.
Η τουρτζιά ζει στα κατεχόμενα εδώ και 51 χρόνια. Λύση με κοινοτικό κεκτημένο σημαίνει πως οι τούρτζοι θα ζουν στα κατεχόμενα για 80 χρόνια, και μετά για 120 και 150 χρόνια. Πολύ πριν από αυτό οι τούρτζοι και οι νεναίκοι θα ισχυριστούν ότι η μισή Κύπρος ετούρτζεψε.
Τι πρέπει να κάνουμε;
Πρέπει αυτό που θέλουμε να το λέμε με το όνομα του:
-- Να φύγει όλος ο τουρκικός στρατός και όλοι οι έποικοι.
-- Ελευθερία διακίνησης
-- Ελευθερία εγκατάστασης
-- Ελευθερία κτήσης περιουσίας
-- Να αποκατασταθούν τα ιστορικά τοπωνύμια.
Ας κάνουμε τον κόπο και να τα λέμε όλα αυτά ένα-ένα, με όλες τις λέξεις. Είναι ο τρόπος για να κλείσει η πόρτα της τουρκοποίησης και της διχοτόμησης.
Ο Χριστοδουλίδης καταρρίπτει οριστικά και το Σχέδιο Αναν
Λάμπρος Καλλένος
Ο πρόεδρος Χριστοδουλίδης έθεσε θέμα αναθεώρησης του καθεστώτος των βρεττανικών βάσεων.
Τώρα προχώρησε σε ένα ακόμα μεγάλο βήμα.
Ο Χριστοδουλίδης δήλωσε ότι θα ζητήσει να συζητηθεί στην Ευρ Ένωση το άρθρο 42, που προβλέπει συνδρομή των μελών της Ευρ Ένωσης προς τα μέλη που αντιμετωπίζουν ζητήματα ασφαλείας.
πρόεδρος Χριστοδουλίδης
Αυτό είναι ενα ακόμη πολύ σημαντικό βήμα προς την αποτίναξη της τουρκικής εισβολής και κατοχής, και της επιρροής των βρεττανών πάνω στην Κύπρο.
Διότι, η συμφωνία ένταξης της Κύπρου στην ΕΕ, το 2004, προέβλεπε πως αν εγκρινόταν το Σχέδιο Αναν, τότε θα εφαρμοζόταν πριν την ένταξη και θα γινόταν μέρος του ευρωπαϊκού κεκτημνένου. Αν το Σχέδιο Αναν δεν εγκρινόταν, τότε η μεν Κυπριακή Δημοκρατία θα γινόταν μέλος της ΕΕ, μα το ευρωπαϊκό κεκτημένο δεν θα ίσχυε στα κατεχόμενα.
Στο σημείο αυτό επισημαίνουμε, χάριν των αδύνατων πνευμάτων, πως μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι και γίνονται κράτη, και όχι τετραγωνικά χιλιόμετρα. Μέλος λοιπόν έγινε η Κυπριακή Δημοκρατία, αλλά το ευρωπαϊκό κεκτημένο δεν ισχύει στην κυπριακή επικράτεια που είναι υπό τουρκική κατοχή.
Με τον τρόπο αυτό, ένας πρόσφυγας δεν μπορεί να επικαλεστεί το ευρωπαϊκό κεκτημένο και να επιστρέψει στο χωριό του. Διότι χωρίς ευρωπαϊκό κεκτημένο δεν υπάρχει ελευθερία διακίνησης, δεν υπάρχει ελευθερία να κατοικήσεις όπου θέλεις, δεν υπάρχει ελευθερία κτήσης περιουσίας και δεν μπορείς να απαιτήσεις το σπίτι σου από τους κατακτητές αττίλες.
Από τις κινητοποιήσεις ενάντια στο Σχέδιο Αναν
Με τον τρόπο αυτό, οι ευρωπαϊκές χώρες μπόρεσαν να εντάξουν την Κύπρο, κάτι που το ήθελαν, αλλά να μην υποχρεωθούν να συγκρουστούν με την τουρκική κατοχή.
Και έτσι, μετά τον Μάϊο του 2004 η Κύπρος είναι στην Ευρωπαϊκή Ένωση, χωρίς η Ευρωπαϊκή Ένωση να ενοχλείται από την τουρκική κατοχή. Όλα αυτά, βέβαια, πατούσαν επίσης και πάνω στη πολιτική στρατηγική των κυπριακών κυβερνήσεων που επεδίωκαν λύση, όπως λένε, δηλαδή συμβιβασμό με την κατοχή, και όχι απελευθέρωση.
— ) • ( —
Για να εφαρμοστεί, το Σχέδιο Αναν έπρεπε να εγκριθεί από τους Κυπρίους και τουρκοκύπριους σε χωριστά δημοψηφίσματα. Οι Κύπριοι το απέρριψαν κι έτσι δεν εφαρμόστηκε. Οι ηγεσίες μας, όμως, μας είπαν πολλές φορές πως, παρ' όλον που το Σχέδιο Αναν απορρίφθηκε, εν τούτοις παραμένουν οι βασικές του αρχές. Και οι συνομιλίες με τους τούρκους γίνονται με βάση αυτές. Δηλαδή:
— Παραμένει η βασική αρχή ότι μετά την λύση ο τόπος κατοικίας θα συνδέεται με την εθνική καταγωγή. Ο κόσμος θα κατοικει χωρισμένος με βάση την εθνική καταγωγή: από εδώ οι Κύπριοι, από εκεί οι τουρκοκύπριοι. Πάνω από ένα ορισμένο όριο, δεν θα επιτρέπεται να κατοικήσουν Κύπριοι στα κατεχόμενα —που μετά την λύση θα βαφτιστούν τουρκοκυπριακή ζώνη.
— Οσοι πρόσφυγες δεν επιτραπεί να κατοικήσουν στα κατεχόμενα, δεν θα ξαναπάρουν τις περιουσίες τους, αλλά ...υποχρεωτικά θα πάρουν αποζημίωση, θέλουν-δεν-θέλουν.
Παρά την απόρριψη του Σχεδίου Αναν στο δημοψήφισμα, λοιπόν, η ηγεσία μας δήλωνε πως παραμένουν οι βασικές αρχές του σχεδίου. Αυτό το έλεγαν διότι δεν ήθελαν να ανατρέψουν την υπάρχουσα κατάσταση. Ή πάντως είχαν την γνώμη ότι δεν μπορούσαν, τόσο οι κυβερνήσεις όσο και τα κόμματα.
Τώρα, με την δήλωση για συζήτηση του άρθρου 42, ο Χριστοδουλίδης ξεκινά στο δρόμο να αλλάξει αυτή την κατάσταση πραγμάτων. Διότι με την δήλωση του πως θα θέσει σε συζήτηση το άρθρο 42, ο πρόεδρος Χριστοδουλίδης ανατρέπει την κατάσταση όπου η Κύπρος ήταν μέλος της Ευρ Ένωσης, χωρίς η Ευρ Ένωση να ενοχλείται από την κατοχή, μα ούτε και η Κύπρος να θέτει θέμα ευρωπαϊκής αλληλεγγύης και συνδρομής εναντίον της κατοχής.
Μετά την νέα πολιτική για αλλαγή του καθεστώτοςε των βάσεων, τώρα ο Χριστοδουλίδης ανατρέπει και τον συμβιβασμό της ΕΕ με την κατοχή, που επικρατούσε μετά την απόρριψη του σχέδιου Αναν.
Αυτά αντανακλούν και ενισχύουν περαιτέρω την νέα ενισχυμένη θέση της Κύπρου και της Ελλάδας.
Έχουμε λοιπόν βήματα μιας νέας πιο ριζοσπαστικής πολιτικής. Ας προσθέσουμε κι ότι, μαζί με αυτά, παραμένουν ακόμα και στοιχεία της προηγούμενης πολιτικής για συμβιβασμό με την κατοχή, που στη πράξη είναι συνεχείς υποχωρήσεις. Η περιώνυμη δήλωση «συνομιλίες από εκεί που μείναμε», ή η επιμονή στη πολιτική για ομοσπονδία, είναι στοιχεία της προηγούμενης πολιτικής. Με αυτά η Κυπριακή ηγεσία επεδίώκε να μην επιτρέψει στην τουρκία να αποδεσμευτεί από το ένα κράτος, μα ούτε και να εκτεθεί η Κύπρος επειδή αλλάζει πολιτική.
Με τις δηλώσεις του προέδρου Χριστοδουλίδη και την περίληψη του καθεστώτος των βάσεων στα συμπεράσματα της συνόδου της ΕΕ, το θέμα του καθεστώτος των βάσεων έχει ανοίξει πέρα από κάθε αμφιβολία.
Στη τρέχουσα κρίση με τον πόλεμο κατά του Ιράν, φάνηκε πως η βρεττανία ούτε μπορεί ούτε θέλει να χρησιμοποιήσει τις βάσεις που ελέγχει.
Από την άλλη, πολλά δείχνουν ότι η αμερικανική στρατηγική επιλέγει την αναβάθμιση της Ελλάδας και Κύπρου:
-- Ήδη πολλές αμερικανικές εγκαταστάσεις έχουν μεταφερθεί από την τουρκία στην Ελλάδα.
-- Η Ελλάδα εξοπλίζεται με νέα πλοία και αεροπλάνα.
-- Οι πολλές συμφωνίες που γίνονται μεταξύ Κύπρου, Ελλάδας και των κρατών της περιοχής, για την εκμετάλλευση των θαλάσσιων αποθεμάτων, δίνουν στην Κύπρο και την Ελλάδα ένα νέο, μεγαλύτερο ρόλο στην ανατολική Μεσόγειο. Οι συμφωνίες αυτές είναι επίσης μέρος της τρέχουσας αμερικανικής στρατηγικής.
η φρεγάτα «Κίμων» στην Κύπρο ένδειξη της επέκτασης της ελληνικής επιρροής στην ανατολική Μεσόγειο
Αυτή την περίοδο, λοιπόν, η αμερικανική στρατηγική επιλέγει την αναβάθμιση της Κύπρου και Ελλάδας. Για τον λόγο αυτό, μας δίνει μια μοναδική ευκαιρία να αποτινάξουμε τον έλεγχο της βρεττανίας πάνω στις βάσεις, και να αναγνωριστεί η κυριαρχία της Κυπριακής Δημοκρατίας σε όλη την Κύπρο.
Όλοι οι πατριώτες και οι πατριώτισσες αντιλαμβάνονται γιατί πρέπει να διώξουμε τους εγγλέζους. Η βρεττανία ήταν η αποικιακή δύναμη στην Κύπρο. Με τον εθνικο-απελευθερωτικό αγώνα της ΕΟΚΑ η Κύπρος αποτίναξε τον αποικιακό ζυγό. Όμως παρέμειναν οι βάσεις. Και κυρίως η βρεττανία διατηρεί ένα έλεγχο της Κύπρου μέσω πολιτικών, ιδεολογικών και οικονομικών σχέσεων. Για παράδειγμα, είδαμε πολλές φορές την βρεττανία να παίρνει θέση στο πλευρό της κατοχικής τουρκίας.
Στα Ηνωμένα Έθνη η βρεττανία είναι αυτή που ετοιμάζει το κείμενο των ψηφισμάτων που αφορούν την Κύπρο, ενώ οι άλλες χώρες περιορίζονται σε αλλαγές πάνω στο κείμενο της βρεττανίας. Αυτό προσπάθησε να το αλλάξει ο μεγάλος Τάσος Παπαδόπουλος.
Η αποτίναξη λοιπόν του κατάλοιπου της αποικιοκρατίας είναι μια βάσιμη δυνατότητα.
Ο ρεαλιστικός στόχος είναι να απαιτήσουμε να αναγνωριστεί η κυριαρχία της Κύπριακής Δημοκρατίας στις βάσεις. Και οι βάσεις να παραχωρηθούν στις ΗΠΑ με ενοίκιο.
Αυτό δεν θα το κάνουμε επειδη οι ΗΠΑ ακολουθούν μια εξωτερική πολιτικη για ελευθερία και δημοκρατία. Θα το κάνουμε διότι είναι ο ρεαλιστικός στόχος.
Γράψαμε και άλλη φορά πως αυτό που τα ράδια ονομάζουν συμμαχία με τις ΗΠΑ, στη πραγματικότητα δεν είναι και δεν μπορεί να είναι συμμαχία. Διότι υπάρχει πολύ μεγάλη διαφορά δύναμης.
Η σχέση μας με τις ΗΠΑ είναι ένα χρυσό κλουβί. Οι ΗΠΑ προσφέρουν στην Κύπρο και Ελλάδα πολλά θετικά, όπως μεγάλη πολιτική ενίσχυση και σύγχρονα βαρέα όπλα. Αλλά μας επιβάλλουν και περιορισμούς, κυρίως στην εξωτερική μας πολτική.
Η σχέση με τις ΗΠΑ δεν μπορεί να εξαφανιστεί. Αλλά μπορούμε και πρέπει να πάρουμε όσα θετικά μπορούμε. Ένα από αυτά είναι αυτό που ήδη γίνεται: να βάλουμε θέμα να φύγουν οι εγγλέζοι. Να περάσουν οι βάσεις στη κυριαρχία της Κύπρου, και να παραχωρηθούν στις ΗΠΑ με ενοίκιο.
Αυτό θα είναι μια πολύ μεγάλη ενίσχυση για την Κύπρο, και την Ελλάδα.
Στη δεκαετία του 1960 η τουρκική σωβινιστική επέμβαση μας ανάγκασε να στραφούμε στη Σοβιετική Ένωση, για να βρούμε όπλα. Ήτανε τότε που οι αμερικάνοι πανικοβλήθηκαν πως η Κύπρος θα γίνει Κούβα της Μεσογείου. Και χ*σμένοι από πανικό έτρεξαν να προτείνουν την ένωση με την Ελλάδα --αλλά... με διχοτόμηση και ανταλλάγματα. Στη πράξη, η αναζήτηση μας για ενίσχυση οδήγησε να χρησιμοποιούμε την Σοβιετική Ένωση εναντίον των Δυτικών. Τώρα, οι ΗΠΑ μπορούν να είναι για μας μια πίεση πάνω στους εγγλέζους.
* * ) ο ( * *
Πιο κάτω, ένα πρόσφατο άρθρο του Μαϊκλ Ρούμπιν (Michael Rubin), με ημερομηνία 16/3/2026.
Ο αρθρογράφος χαρακτηρίζει την βρεττανία σαν κατοχική δύναμη στην Κύπρο, όπως και η τουρκία. Προτείνει οι βάσεις να περάσουν στη Κυπριακή Δημοκρατία, και να παραχωρηθεί η χρήση τους στις ΗΠΑ με ενοίκιο.
Ο Μάικλ Ρούμπιν χαρακτηρίζει τη Μεγάλη Βρετανία κατοχική δύναμη, όπως και η Τουρκία: Να παραδώσουν στην Κύπρο τις βάσεις για να μισθωθούν στις ΗΠΑ, όπως η Σούδα
Το Middle East Forum σε άρθρο ττου Michael Rubin (American Enterprise Institute), με τίτλο: The British Have Voided Any Reason to Retain Sovereign Bases in Cyprus και υπότιτλο More than Sixty-Five Years After Cypriot Independence, It Is Time for British Forces to Leave, τονίζει ότι οι Βρετανοί απώλεσαν κάθε λόγο διατήρησης των Κυριαρχικών Βάσεων στην Κύπρο.
Στη πιο κάτω φωτογραφία οθόνης φαίνεται η κάλυψη του Αιγαίου και της Κύπρου από τις νέες φρεγάτες.
Με τις δυο φρεγάτες καλύπτεται το Αιγαίο.
Η τρίτη θα καλύπτει την Κύπρο και την ανατολική Μεσόγειο.
Η τέταρτη θα καλύπτει το Ιόνιο.
Είναι λοιπόν σαφές πως με την αγορά των νέων φρεγατών η Ελλάδα στοχεύει στην κάλυψη του Αιγαίου, της Κύπρου και της ανατολικής Μεσογείου. Και του Ιονίου.
Ώστε... υπάρχουν σχέδια για μόνιμη στάθμευση του «Κίμωνα» δίπλα στην Κύπρο; Φαίνεται πιθανόν.
Όλοι αναμένουμε να αρχίσει η ανόρυξη των θαλασσίων αποθεμάτων, και τα οφέλη από την πώληση τους. Δεν μπορεί όμως να τα δεχόμαστε αυτά, αλλά... να μας ενοχλούν οι νέοι εξοπλισμοί.
Η τουρκία κατέχει την Κύπρο και μας απειλεί στο Αιγαίο. Και επίσης, εμποδίζει την εκμετάλλευση των θαλάσσιων αποθεμάτων.
Χρειαζόμαστε λοιπόν φρεγάτες και αεροπλάνα.
Δεν μπορεί να αναμένουμε πότε θα αρχίσουν τα οικονομικά οφέλη από τα θαλάσσια αποθέματα, αλλά... να μας ενοχλούν οι εξοπλισμοί, και να μας ενοχλεί η αμερικανική στρατηγική στην ανατολική Μεσόγειο.
Το δίκαιο της θάλασσας μας δίνει, πράγματι, δικαιώματα στην ΑΟΖ Κύπρου και Ελλάδας. Αλλά την **αναγνώριση** αυτών των δικαιωμάτων δεν την οφείλουμε στα δικά μας πλοία και αεροπλάνα. Την οφείλουμε στην αμερικανική στρατηγική.
Εξ άλλου, η Ελλάδα δεν έχει ακόμη κηρύξει ΑΟΖ στο Αιγαίο προς την τουρκία και στα νότια προς την Κύπρο. Διότι απειλείται από την τουρκία. Τα ειρηνιστικά λογάκια είναι υποκειμενισμοί. Χρειαζόμαστε ένοπλη δύναμη. Μαζί με άλλα, είναι η δύναμη αυτή που θα κρατήσει την τουρκιά μακριά, και θα εξασφαλίσει και την ειρήνη.
Το σχεδιάγραμμα της φωτογραφίας είναι του Γ. Εγκολφόπουλου, και εμφανίζεται στην πιο κάτω ταινία:
Ανάλυση Γ. Εγκολφόπουλου: Η τεχνολογία της φρεγάτας «Κίμων» είναι 40 χρόνια μπροστά
Σήμερα, 27 Νοεμ. 2025, ο πρόεδρος Χριστοδουλίδης κάλεσε τη τουρκία σε συνομιλίες για τον καθορισμό της ΑΟΖ μεταξύ Κύπρου και τουρκίας.
Αυτό είναι μια εξαιρετική πολιτική επίθεση προς τον αττίλα. Πρέπει να γίνει κύριο μέρος της πολιτικης μας.
Ήδη από τις πρώτες μέρες της εισβολής το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ην Εθνών ψήφισε τρία πράγματα:
2) Να επιστρέψουν οι πρόσφυγες
3) Να αρχίσουν συνομιλίες
Δεν είμαι σίγουρος αν το πρώτο ήταν να αποχωρήσουν τα ξένα στρατεύματα.
Ο καιρός περνούσε χωρίς να γίνουν τα δυο από αυτά. Κι έτσι αναγκαστήκαμε να κάνουμε το τρίτο: συνομιλίες χωρίς να αποχωρήσει ο κατοχικός στρατός.
Αυτό εξελίχθηκε στο κύριο λάθος μας: Αντί για συνομιλίες με την τουρκία, καταλήξαμε σε συνομιλίες με τους εγκάθετους της τουρκικής κατοχής.
Τους οποίους μόνοι μας αποκαλούμε: «εκπροσώπους των τουρκοκυπρίων».
Μα... την εισβολή την έκανε η τουρκία. Γιατί δεν καλούμε την τουρκία σε συνομιλίες για την αποχώρηση του κατοχικού στρατού;
Γιατί επιμένουμε να θεωρούμε τον εγκάθετο μουχτάρη της τουρκίας σαν εκπρόσωπο των τουρκοκυπρίωνα; Ακόμα και μετά που η τουρκία αλλά και αυτός παρουσιάζεται σαν πρόεδρος άλλου κράτους;
Μια ακτίνα φως φάνηκε με τον μεγάλο Τάσο Παπαδόπουλο, που απευθύνθηκε στην ίδια την τουρκία, αν σωστά θυμούμαι για την αποχώρηση του στρατού της. Θυμούμαι που το άκουα στο ράδιο, και φώναζα από την χαρά μου.
Αλλά αυτό δεν συνεχίστηκε και δεν διαμορφώρθηκε σε πολιτική στρατηγική.
Αντί να καλούμε την τουρκία να αποχωρήσει από την Κύπρο, συνομιλούμε με τους βαζιβουζούκους της.
Και αντί να αγωνιζόμαστε ενατίον της τουρκικής κατοχής, έχουμε παρατάξεις και οι παρατάξεις στρέφονται η μια κατά της άλλης. Ιδίως η αριστερά, μα επίσης και πολλοί από την δεξιά, μας κουκκουφούν συνέχεια επειδή.... εμείς εφέραμε τους τούρκους!!
Η σημερινή πρόταση προς την τουρκία θα μπορούσε να είναι ένα βήμα προς μια πολιτική με στόχο την απελευθέρωση.
Καλώντας την τουρκία σε συνομιλίες για την ΑΟΖ και τον αττίλα, την βάζουμε σε μεγάλη πολιτική πίεση να εξηγήσει γιατί δεν έρχεται.
Η Κύπρος είναι κράτος διεθνώς αναγνωρισμένο, και η πρόσκληση στη τουρκία μας βάζει σε θέση όπου είμαστε πολιτικά πανίσχυροι.
Μας ανησυχεί μόνο που αυτή η πολύ σοβαρή δήλωση έγινε από τον πρόεδρο απαντώντας σε ερωτήσεις δημοσιογράφων. Ελπίζουμε αυτό να μην δείχνει πως είναι κάτι πρόσκαιρο και χωρίς σημασία, κάτι που δεν μελετήθηκε καν.
Μπορούμε και πρέπει να προετοιμάσουμε την αλλαγή πολιτικής μας.
Να καλέσουμε την τουρκία σε συνομιλίες για την αποχώρηση του αττίλα.
Κάθε άλλο θέμα να συζητηθεί με τα τουρκοκυπριακά κόμματα, τα συνδικάτα, τις πολιτικές και κοινωνικές οργανώσεις, και κάθε τουρκοκύπριο.
Κάλεσμα Χριστοδουλίδη στην Τουρκία, να καθίσει με την Κυπριακή Δημοκρατία στο ίδιο τραπέζι, για συνομολόγηση θαλασσίων συνόρων
φωτογραφία Ανδρέας Λουκαϊδης, ΓΤΠ
Κληθείς από τα ΜΜΕ [ . . . ] να σχολιάσει τις αντιδράσεις της Άγκυρας και του κατοχικού ηγέτη, Έρχιουρμαν, όσον αφορά τη χθεσινή υπογραφή συμφωνίας οριοθέτησης ΑΟΖ με τον Λίβανο, ο κ. Χριστοδουλίδης τόνισε ότι η Κυπριακή Δημοκρατία είναι μέλος των Ηνωμένων Εθνών, κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και στη βάση του διεθνούς δικαίου, στη βάση των σχέσεων καλής γειτονίας και στη βάση σχετικής σύμβασης του Δικαίου της Θάλασσας του 1982, προχωρά σε σχετικές συμφωνίες με τα γειτονικά κράτη.
“Η απάντησή μου στα όσα προέρχονται από την Άγκυρα είναι δημόσια να αναφέρω την ετοιμότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας να καθίσει στο ίδιο τραπέζι με την Τουρκία για να συνομολογήσουμε στη βάση της σχετικής σύμβασης του Δικαίου της Θάλασσας του 1982 τα θαλάσσια μας σύνορα με την Τουρκία”, ανέφερε.
Το άρθρο αναφέρεται σε μια μεγάλη συζήτηση που ξέσπασε στα κατεχόμενα, και η οποία αφορά τον Σενέρ Ελτσίλ, πρόεδρο της συνδικαλιστικής οργάνωσης των τουρκοκυπρίων δασκάλων. Ο Ελτσίλ πούλησε μια περιουσία που ανήκει σε Κύπριο. Και την πούλησε στον Αϊκούτ, τον τουρκο-ισραηλινό που βρίσκεται τώρα υπό κράτηση, κατηγορούμενος για την λεηλασία ελληνικών περιουσιών.
Ο Ελτσίλ, πρόεδρος της συνδικαλιστικής οργάνωσης των τουρκοκυπρίων δασκάλων, έκανε πολλές φορές δηλώσεις για συνύπαρξη Κυπρίων και τουρκοκυπρίων, και υπέρ της ελεύθερης διακίνησης σε όλη την Κύπρο. Ο Ελτσίλ υποστηρίζει μια ομοσπονδιακή λύση. Στο άρθρο όμως αναφέρεται ότι πούλησε και αυτός περιουσία που ανήκει σε Κύπριο.
Που βρήκε την περιουσία αυτή ο Ελτσιλ; Η μόνη εξήγηση είναι ότι δέχτηκε να την λογαριάσει δική του βασισμένος σε χαρτιά του κατοχικού καθεστώτος. Δηλαδή δέχτηκε να λαφυραγωγήσει κι αυτός τις περιουσίες των προσφύγων.
Αυτό είναι μια πολύ μεγάλη αντίφαση, μια απαράδεκτη ενέργεια του Ελτσίλ. Από την μια παρουσιάζεται σαν δημοκρατικός άνθρωπος, εναντίον της διχοτόμησης και υπέρ της συμβίωσης Κυπρίων και τουρκοκυπρίων. Μα από την άλλη θεώρησε δική του μια περιουσία ενός άλλου, και αργότερα την πούλησε. Για ενάμιση εκατομμύριο.
** ** ** **
Υπάρχουν τουρκοκύπριοι που δηλώνουν δημόσια την δημοκρατική τους στάση, και μια στάση εναντίον της κατοχής.
Ωστόσο, σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις αυτοί οι τουρκοκύπριοι δεν είναι συνεπείς με τις αντικατοχικές και δημοκρατικές τους δηλώσεις.
Ας αναφέρουμε μόνο τον Ακιντζί, που παρουσιάζεται σαν τουρκοκύπριος με δημοκρατική στάση. Όμως ο Ακιντζί δέχτηκε να συμμετέχει στο κατοχικό καθεστής και μάλιστα από την θέση του ανώτατου στελέχους. Και ποιός προέτρεψε τον Ακιντζί να συμμετάσχει στην πολιτική ενέργεια που το κατοχικό καθεστώς την προβάλλει σαν εκλογές; Τον προέτρεψε ο Σενέρ Λεβέντ!
Ένας κύριος λόγος γι' αυτή την αντιφατική, μεσοβέζικη ( ...mezzokert... ) στάση των τουρκοκυπρίων, είναι πως δεν υπάρχει ακόμα ένα ζωντανό αντικατοχικό κίνημα, που να θέσει τους στόχους του αντικατοχικού αγώνα.
Τέτοιοι στόχοι μπορεί και πρέπει να είναι:
-- Αποχώρηση του τουρκικού στρατού και όλων των εποίκων
-- Επιστροφή όλων των προσφύγων
-- Ελευθερία διακίνησης, εγκατάστασης και περιουσίας
-- Αποκατάσταση των ιστορικών τοπωνυμίων
-- Να καλεστεί η τουρκία σε συνομιλίες για καθορισμό χρονοδιαγράμματος αποχώρησης του τουρκικού στρατού
Η Έκκληση για ειρήνη
και μια δημοκρατική κοινωνία του
Κούρδου προέδρου Οτσαλάν, στις 25 Φεβρ.
2025, φαίνεται πως εξέπληξε πολλούς. Πολύ
περισσότερο αφού για μιαν ακόμη φορά
τα μέσα ενημέρωσης μετέδωσαν όσα λέει
η δήλωση με τον τρόπο που θέλει η τουρκία.
Και άλλα τα παρέλειψαν τελείως.
η συμβολική τελετή παράδοσης των όπλων
από 30 αντάρτες στις 11 Ιουλίου 2025
στο νότιο Κουρδιστάν (βόρεια ιρακινή επικράτεια)
Στη πραγματικότητα,
η δήλωση-έκκληση του Άπο είναι μια
πολιτική πρόταση. Με αυτή το Κουρδικό
κίνημα προτείνει στη τουρκία συνομιλίες
για μια πολιτική λύση στο Κουρδικό
ζήτημα. Και δηλώνει ότι ο ένοπλος αγώνας
θα τελειώσει.
Αυτή είναι η ουσία
της. Μαζί με αυτό είναι και άλλα ζητήματα,
με τα οποία τα μέσα ενημέρωσης δεν
ασχολήθηκαν. Το 2015 το Κουρδικό κίνημα
δήλωσε πως δεν μπορεί να γίνουν βήματα
για πολιτική λύση, χωρίς το αναγκαίο
πλαίσιο. Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει,
π.χ., πως πρέπει η τουρκική βουλή να
ψηφίσει νόμο για την αμνηστεία των
Κούρδων αγωνιστριών και αγωνιστών, των
ανταρτών και ανταρτισσών. Πρέπει όλες
και όλοι οι φυλακισμένοι να ελευθερωθούν.
Και πρέπει να απελευθερωθεί ο πρόεδρος
Άπο, και να του παρασχεθούν συνθήκες
ώστε να εργάζεται πολιτικά, και να
συναντά όποιον θέλει.
Τώρα, το Κουρδικό
κίνημα κάνει μια πρόταση πιο προωθημένη
από το 2015. Δηλώνει πως ο ένοπλος αγώνας
θα τερματιστεί. Οι συνομιλίες και το
νομικό πλαίσο της αμνηστίας να ακολουθήσουν
μετά.
Προφανώς, πριν από
την δήλωση του Άπο προηγήθηκαν συνομιλίες
με τους τούρκους. Αυτό αναφέρεται και
σε είδηση του πρακτορείου «Φιράτ»
(«Ευφράτης») σχετικά με την τελευταία
παράγραφο της δήλωσης του προέδρου
Οτσαλάν. Οι τούρκοι έβαλαν στην δήλωση
και δικές τους αντιλήψεις. Π.χ. η αναφορά
πως υπήρξε «εθελοντική συνύπαρξη των
Κούρδων και τούρκων». Προσθήκη που
απαίτησαν οι τούρκοι ενδέχεται να είναι
και η φράση για «διάλυση του ΠΚΚ και
όλων των οργανώσεων του». Ο Άπο θα αρκείτο
σε μια δήλωση για εκεχειρία. Όπως γίνεται
πάντα σε όλο τον κόσμο, οι Κούρδοι
προτίμησαν μια πολιτική στάση, αποδέχτηκαν
τις τουρκόστροφες προσθήκες, και
επικεντρώθηκαν στο κύριο. Δηλαδή ότι
γίνεται μια πολιτική πρόταση.
Η
επαναστατιή πολιτική
Μια παρανόηση που
γίνεται από πολλούς είναι να θεωρούν
πως επαναστατική είναι η οργάνωση που
χρησιμοποιεί όπλα. Αυτό δεν είναι καθόλου
σωστό. Εδώ δεν μπορούμε να συζητήσουμε
εξαντλητικά αυτό το ζήτημα. Μα μπορούμε
να πούμε πως επαναστατική είναι η
πολιτική που υπερβαίνει την υπάρχουσα
και ζητεί μια νέα κατάσταση. Ο επαναστατικός
χαρακτήρας έχει να κάνει με τους στόχους,
και όχι με τα μέσα.
Το Κουρδικό κίνημα
δεν είναι, βέβαια, το πρώτο που με τον
αγώνα του έθεσε στον εαυτό του και στους
αγωνιστές του αυτό το ζήτημα. Το ζήτημα
μιας πολιτικής που να ανταποκρίνεται
στις υπάρχουσες συνθήκες και να έχει
προτάσεις που να κινητοποιούν τον κόσμο,
συζητείται εδώ και πολλές δεκαετίες,
στα κινήματα όλου του κόσμου. Ο πολύς
κόσμος δεν γνωρίζει και παραμένει μακριά
από τους προβληματισμούς αυτούς. Και
σοκάρεται όταν το απελευθερωτικό κίνημα
των Κούρδων, μια από τις μεγάλες
επαναστάσεις της εποχής μας, κάνει
πρόταση για πολιτική λύση.
Η
στρατηγική για μια πολιτική λύση
Η στρατηγική για μια
πολιτική λύση δεν είναι κάτι νέο. Υπήρχε
εδώ και τρεις ή τέσσερεις δεκαετίες.
Στη δεκαετία του 1990 το Κουρδικό κίνημα
κήρυξε τέσσερεις φορές εκεχειρία. Η
τουρκική ηγεσία αρνήθηκε να συνομιλήσει,
λέγοντας ότι δεν συνομιλεί με τρομοκράτες.
Τον Απρίλιο 1998 οι
Κούρδοι αντάρτες κατέρριψαν δύο
ελικόπτερα του τουρκικού στρατού. Μετά
τις νέες αυτές δυνατότητες που έδειξαν
οι αντάρτες, ο τουρκικός στρατός
μετακινήθηκε στα τουρκο-συριακά σύνορα.
Στις 10 Οκτωβρίου 1998,
και μετά από τις πιέσεις της τουρκίας,
ο πρόεδρος Άπο αποχώρησε από την Συρία.
Μπορούσε να πάει στο νότιο Κουρδιστάν
(βόρεια ιρακινή επικράτεια, κοντά στα
τουρκο-ιρακινά κρατικά σύνορα). Στα
απόκρημνα βουνά της περιοχής με τις
πολλές χαράδρες, τα τουρκικά αεροπλάνα
δεν μπορούν να βομβαρδίσουν. Εκεί το
Κουρδικό κίνημα έχει δημιουργήσει την
μεγάλη βάση της Μηδείας. Ένα άπληκτο,
όπως θα ελέγαν οι Βυζαντινοί. Η ηγεσία
του Κουρδικού κινήματος, όμως, αποφάσισε
πως ο ηγέτης του έπρεπε να πάει στην
Ευρώπη και να ζητήσει πολιτικό άσυλο.
Και από την Ευρώπη να προωθήσει την
στρατηγική για μια πολιτική λύση.
Αυτό θα έφερνε την
τουρκία σε σοβαρή κρίση στρατηγικής.
Με τον ηγέτη να βρίσκεται στην Ευρώπη
και να έχει πολιτικό άσυλο, με το Κουρδικό
κίνημα να ζητά πολιτική λύση, θα ήταν
πολύ δύσκολο για την τουρκία να συνεχίσει
την πολιτική άρνησης και γενοκτονίας
του Κουρδικού λαού.
Το 1998-99 πολλές χώρες
συντονίστηκαν για να εμποδίσουν αυτές
τις εξελίξεις. Στο αεροπλάνο του Κούρδου
ηγέτη δεν επιτράπηκε να προσγειωθεί
καν. Το περιώνυμο άσυλο των ευρωπαϊκών
χωρών έδειξε τα όρια του, καθώς το
αρνήθηκαν στον κατ’ εξοχήν πολιτικό
πρόσφυγα, τον ηγέτη του Κουρδικού
κινήματος. Εν τέλει, ο διεθνής συντονισμός
πολλών χωρών, στη πράξη η διεθνής αυτή
συνομωσία, οδήγησε τον Κούρδο ηγέτη
στην ελληνική πρεσβεία του Ναϊρόμπι.
Και εκεί τον παρέδωσαν στις τουρκικές
δυνάμεις.
Ήτανε μια διεθνής
συνομωσία ενάντια στον Κουρδικό λαό,
που του επέβαλε άλλα 26 χρόνια πολέμου.
Ανυπόφορο όνειδος για τον Ελληνισμό
είναι πως στην συνομωσία και την προδοσία
του Κούρδου ηγέτη συμμετείχαν και
ανώτατα στελέχη της τότε Ελληνικής
κυβέρνσηης.
Όντας ένοχοι για την
προδοσία του Κούρδου επαναστάτη, η
ελλαδική ηγεσία ισχυρίστηκε πως η άφιξη
του Άπο στην Ελλάδα ήταν αυθαίρετη και
έβαζε την Ελλάδα σε κίνδυνο πολέμου.
Δηλαδή, δικαιολογούσαν μια τουρκική
επίθεση, και δέχονταν τον περιορισμό
του τι κάνει η Ελλάδα στην επικράτειά
της. Ωστόσο, και μετά από πρωτοβουλία
του Μιχάλη Χαραλαμπίδη, τον πρόεδρο Άπο
είχαν προσκαλέσει στην Ελλάδα 220
βουλευτές, με επιστολή που υπέγραψαν.
Για σύγκριση, στη πρώτη ψηφοφορία για
εκλογή προέδρου της Ελλάδος, απαιτούνται
μόνο 200 ψήφοι.
Το
Κόμμα της Δημοκρατίας των Λαών
Μετά την αιχμαλωσία
και την φυλάκιση του, ο πρόεδρος Οτσαλάν
επανέλαβε την πρόταση για μια πολιτική
λύση. Η πρόταση του προέδρου Οτσαλάν
συζητήθηκε και υιοθετήθηκε ξανά από το
Κουρδικό κίνημα. Και πάλι η τουρκική
ηγεσία συνέχισε να αρνείται.
Τότε, το 1999, η τουρκία
παρουσίασε την πρόταση του Άπο σαν
προσπάθεια να σωθεί ο ίδιος προσωπικά.
Έκαναν διαδηλώσεις ζητώντας τον
απαγχονισμό του. Σήμερα, οι τουρκικές
αρχές πάνε και κάνουν συνομιλίες με
αυτόν που κρατούσαν φυλακισμένο σε
απομόνωση.
Η στρατηγική για
πολιτικοποίηση του Κουρδικού αγώνα
συνεχίστηκε με το Κόμμα της Δημοκρατίας
των Λαών. Το 2012 το κόμμα αυτό κατάφερε
να ξεπεράσει τους φραγμούς του τουρκικού
συστήματος και να μπει στη τουρκική
βουλή. Η τουρκική νομοθεσία θέτει όριο
το 10% για είσοδο στη βουλή, μα το κουρδικό
κόμμα πήρε 13%.
Η τουρκική ηγεσία
συνέχισε και πάλι την πολιτική άρνησης
του Κουρδικού λαού. Ο Ντεμιρτάς,
συμπρόεδρος του κόμματος, οι εκλεγμένοι
βουλευτές και δήμαρχοι, και πολλά στελέχη
του κόμματος, ρίχτηκαν στις φυλακές.
Μέχρι σήμερα, λοιπόν,
η τουρκική ηγεσία είναι απόλυτη στην
άρνηση των Κούρδων. Τους στερούν κάθε
δυνατότητα διεκδίκησης των εθνικών και
ανθρωπίνων δικαιωμάτων τους, μα όταν
οι Κούρδοι παίρνουν τα όπλα τους λένε
τρομοκράτες. Κηρύσσουν εκεχειρία, και
η τουρκία απαντά πως δεν συνομιλεί με
τρομοκράτες. Συμμετέχουν στις εκλογές
και εκλέγονται, μα οι τούρκοι τους
φυλακίζουν.
Το 1999 πολλές χώρες
συντονίστηκαν σε μια διεθνή συνομωσία,
για να εμποδίσουν να προχωρήσει μια
πολιτική λύση στο Κουρδικό ζήτημα. Μετά
το 2012, όταν η τουρκία συνέλαβε και
φυλάκισε τους συμπροέδρους, τους
βουλευτές και δημάρχους, και πολλά
στελέχη του Κόμματς Δημοκρατίας των
Λαών, καμμιά χώρα δεν αντέδρασε. Σήμερα,
την πρόταση του προέδρου Οτσαλάν
χαιρέτισαν η Ευρωπαϊκή Ένωση, οι
αμερικάνοι και οι Ρώσσοι. Αυτό είναι
μια πολιτική νίκη για το Κουρδικό κίνημα.
Σήμερα, 10 Ιουλίου
2025, μια ομάδα Κούρδων ανταρτών παρέδωσε
και κατάστρεψε συμβολικά τα όπλα της.
Το επόμενο βήμα ανήκει στη τουρκία. Το
λιγότερο, η τουρκία πρέπει να κηρύξει
εκεχειρία με τους Κούρδους αντάρτες.
Ο
κεντρικός ρόλος του προέδρου Οτσαλάν
Με όσα ακολούθησαν
την δήλωση του Άπο, φάνηκε και ότι ο
πρόεδρος Οτσαλάν είναι ο ηγέτης του
Κουρδικού λαού. Διότι είναι η δική του
πρόταση που δημιούργησε πολιτικό
γεγονός, και μάλιστα μεγάλο και με διεθνή
απήχηση. Και ο Κουρδικός λαός είναι τον
Οτσαλάν που θεωρεί ως τον ηγέτη και τον
εκπρόσωπο του.
Η πρόταση για πολιτική
λύση φέρνει την τουρκία σε μια ανάγκη
για αλλαγή στρατηγικής. Πρέπει να
εγκαταλείψει την πολιτική άρνσηης του
Κουρδικού λαού και να δεχτεί την πρόταση.
Ή, να εξηγήσει πειστικά γιατί συνεχίζει
τον πόλεμο εναντίον των Κούρδων.
Στις συζητήσεις μέσα
στη τουρκία μετά την δήλωση του Άπο, οι
τούρκοι λένε πως ο Άπο έβαλε φωτιά σε
μια μπάλα, και την έβαλε στα χέρια των
τούρκων.
Μερικές
προτάσεις
Η Κυπριακή και η Ελληνική βουλή να
προσκαλέσουν για επίσημη επίσκεψη
εκπροσώπους της Δημοκρατικής Αυτόνομης
Διοίκησης της Βόρειας και Ανατολικής
Συρίας (Ροζαβά).
Να δοθεί άδεια στη
Δημοκρατική Αυτόνομη Διοίκηση της
Βόρειας και Ανατολικής Συρίας να ανοίξει
γραφείο στην Κύπρο και Ελλάδα, και να έχει επίσημες
επαφές με τις αρχές και την πολιτική
ηγεσία.
Η Αυτόνομη Διοίκηση
έχει ήδη γραφεία σε όλες τις χώρες της
Ευρώπης, εκτός από την Κύπρο και Ελλάδα.
Έχει γραφεία στην Ουάσιγκτον και στη
Μόσχα. Και κυρίως, δεν επιδιώκει την
απόσχιση της από την Συρία, μα την
κατοχύρωση της στη μελλοντική Συρία.
Πέτυχε ήδη συμφωνία με την εν τοις
πράγμασι κυβέρνηση της Συρίας.
Η σχέση της Κύπρου με
την Αυτόνομη Διοίκηση, λοιπόν, δεν θα
μας εκθέσει πολιτικά, αφού παρόμοιες
σχέσεις έχουν όλες οι χώρες. Αντιθέτως
θα μας ενισχύσει με μιαν ακόμη σχέση με
αρχές της περιοχής. Και θα είναι και μια
κίνηση ενάντια στη τουρκική πολιτική.
Ούτε και θα δώσει
επιχειρήματα στην τουρκική πολιτική
για απόσχιση των κατεχομένων, αφού η
απόσχιση δεν είναι στόχος της Αυτόνομης
Διοίκησης στη βόρεια Συρία. Και κυρίως,
η τουρκία αποφεύγει όπως ο διάολος το
λιβάνι να συσχετίσει το Κουρδικό με την
Κύπρο.
Για το κείμενο αυτό
συζήτησα με Κούρδους φίλους. Τα λάθη
και οι ανακρίβειες είναι δικές μου.
-.
Οι
δηλώσεις των Κούρδων εκπροσώπων
Η Έκκληση για ειρήνη
και μια δημοκρατική κοινωνία του
προέδρου Οτσαλάν, στα αγγλικά
Γιατί ο Φειδίας πήγε να μιλήσει με το ανώτατο στέλεχος του κατοχικού καθεστώτος; Είναι αλήθεια ότι το έκαμε επειδή δεν κόβκει ο νους του από πολιτική;
Ε, πράγματι, δεν κόβκει. Αλλά στα χρόνια μετά την τουρκικήξ εισβολή καθορίστηκε ένας δρόμος που ήταν δρόμος αγώνα: ο μακροχρόνιος αγώνας. Παρ' όλα αυτά, αντί για αγώνα τα πράγματα οδηγήθηκαν σε μια ρουτίνα και μια μιζέρια. Αντί για αγώνα, κυριάρχησε η εικόνα του αγώνα. Εκεί οδήγησαν τα πράγματα και οι ξένοι καλοθελητές («Σπίτι της συνεργασίας», δικοινοτικές συναντήσεις και τραπεζωματα, και άλλα). Και όλα αυτά με ατμομηχανή την οικονομική ανάπτυξη.
Οι πρόεδροι της μετακατοχικής περιόδου έπρεπε να προωθούν τον αγώνα και το πνεύμα της αντίστασης. Αντί για τούτο, επηγαίναν να πιουν καφέ με το ανώτατο στέλεχος του κατοχικού καθεστώτος. Ή εδηλώναν ότι δεν θέλουν να παν πίσω στο χωρκό τους, την Ακανθού. Ή επηγαίναν θέατρο μαζί με το ανώτατο στέλεχος της κατοχής.
Έγιναν πολλές εκδηλώσεις, που ονομάστηκαν δικοινοτικές. Αντί όμως να είναι σπόρος και δυνάμωμα του αντικατοχικού αγώνα, οι εκδηλώσεις αυτές κατέληγαν απλώς σε τραπεζώματα Κυπρίων και τουρκοκυπρίων. Και αντί για τον στόχο «Έξω ο αττίλας», «Όλοι οι πρόσφυγες στα σπίτια τους», στις εκδηλώσεις αυτές ελέγαν «οι δυο ηγέτες μας», «καλούμε τους δυο ηγέτες μας...», «η λύση θα είναι οδυνηρή», ...
Σε τούτο το κλίμα, εβλάστησε και το σύνθημα «οι τουρκοκύπριοι είναι αδελφοί μας». Αυτό είναι λάθος, διότι το σωστό είναι πως «οι τουρκοκύπριοι είναι σύμμαχοι μας». Αφού όμως ο νους του κόσμου δεν επήγαινε στην απελευθέρωση, αλλά ...στη λύση, τους τουρκοκύπριους τους καταλαβαίναμε όχι με τα μάτια του αγώνα, μα με τα μάτια ...των δικοινοτικών εκδηλώσεων....
Όλα αυτά είναι μερικά από όσα έγιναν και γίνονται. Διότι αντί για τον αντικατοχικό αγώνα, βουλιάξαμε στη συνήθεια. Μάθαμε να ζούμε με την κατοχή, χωρίς να μας σηκωνεται η τρίχα που η κατοχή έφτασε στα 51 χρόνια.
Σε τούτο το κλίμα εβλάστησε και ο Φειδίας. Νομίζει ότι.... είναι αντισυμβατικός, μα στη πραγματικότητα έμαθε γράμματα στο σχολείο «θέλουμε λύση» και «η εισβολή είναι το πολύ η μισή αλήθεια».
Αυτός είναι και ο λόγος που οι μεγάλοι δάσκαλοι αυτού του κλίματος, δηλαδή το ΑΚΕΛ και το ΔΗΣΥ, δεν καταδίκασαν την ενέργεια του Φειδία. Ούτε και θα ανοίξουν το στόμα τους να την σχολιάσουν καν, διότι θα φανεί ο χαρακτήρας της πολιτικής τους.
-- Το κοινό που είχαν αυτοί οι άνθρωποι ήταν ότι τους αποκάλυψε η Παναγία ότι θα γίνει η εισβολή. Αυτό είναι πολύ δυνατό σημείο. Τους αποκάλυψε η Θεοτόκος ότι έρχονται μεγάλα κακά στην Κύπρο και «πρέπει να επιστρατευτείτε» κατά την έκφραση ενός εκ των τεσσάρων, «με αγρυπνίες, νυχτερινές προσευχές, μετάνοιες». Μετάνοια. Και στους τέσσερις το είπε αυτό η Παναγία.
-- Ο παππούς ο Παναής σας το ανέφερε αυτό, διότι δεν θυμούμαι να το είχε πει σε μένα;
-- Ο Παναής έλεγε στους Λυσιώτες: «Τι κρίμα που χτίζετε μεγάλα σπίτια, Τούρκοι θα τα κατοικήσουν». Άρα, είχε αίσθηση ότι έρχεται κακό στον τόπο. Το ίδιο, κι αυτός ο χωριανός μου ο ψάλτης. Λίγο πριν την εισβολή, άρχισε να κλαίει κι όταν η κόρη του η Μηλού τον ρώτησε γιατί κλαίει αυτός της απάντησε: «Αχ κόρη μου, Τούρκοι θα ’ρθουν στο χωριό μας και θα γίνουμε πρόσφυγες». «Τι λες πατέρα, θα μείνουμε για πάντα πρόσφυγες»; «Όχι, της είπε, όταν ακούσετε ότι ιδρύθηκε στην Τουρκία μία καινούρια χώρα που θα λέγεται Κουρδία, τότε να ξέρετε ότι θα επιστρέψουμε όλοι πίσω. Αλλά μέχρι τότε, πολλοί θα πεθάνουν με την πίκρα της επιστροφής και θα μείνουν πρόσφυγες». «Και μέχρι πού θα ’ρθουν οι Τούρκοι, πατέρα»; «Μέχρι τον Αστρομερίτη» της απάντησε.
Συνέντευξη Μητροπολίτου Μόρφου Νεοφύτου που παραχώρησε στον π. Ανδρέα Αγαθοκλέους, τη Δευτέρα, 18 Μαρτίου 2012, στη Μητρόπολη Μόρφου στην Ευρύχου, με θέμα τον όσιο Γέροντα Παναή από τη Λύση.
– Είχαμε έναν άνθρωπο στο δικό μου το χωριό, τον Δημήτρη του Πρωτόπαπα, ο δεξής ψάλτης της πάνω Ζώδιας, σοφός άνθρωπος, αρχοντικός και έλεγε στα παιδιά του το 1973: «Αχ παιδιά μου, θα βγείτε πρόσφυγες. Τούρκοι θα κατοικίσουν στο χωριό μας».
Και του έλεγαν τα παιδιά του, που ζουν και μου τα λένε αυτά: Και θα μείνουμε πατέρα για πάντα πρόσφυγες;
«Όχι, πολλοί θα πεθάνουν στην προσφυγιά και δεν θα επιστρέψουν. Όταν ακούσετε, ότι στην Τουρκία εδημιουργήθη μια καινούρια χώρα που λέγεται Κουρδία (σ.σ.: εννοεί το κράτος των Κούρδων, το νέο Κουρδιστάν), θα επιτρέψετε όλοι πίσω χωρίς πόλεμο. Θα γίνει μεγάλος πόλεμος, αλλά αλλού, όχι σε μας… ».
Απόσπασμα από την ομιλία του Πανιερωτάτου Μητροπολίτη Μόρφου κ. Νεοφύτου, με θέμα τον επίκαιρο βίο του θαυμαστού Γέροντα Χατζηφλουρέντζου από την Μηλιά Αμμοχώστου, η οποία πραγματοποιήθηκε στο Δημαρχείο Λευκονοίκου, στο Πλατύ Αγλαντζιάς, στις 9 Ιουνίου 2017.
Την μια φορά ο Παναής του Ιλαμιού από την Λύση. Την άλλη ο ψάλτης ο Δημήτρης του Πρωτόπαπα από την Πάνω Ζώδια.
Δική μου είναι η προφητεία, όποιος θέλω λαλώ ότι την είπε. Ούφφου πλέον.
Ναι, αλλά... Άμα λαλούν πολλοί προφήτες, θα αργήσει να γινεί το θαύμα.
Ενδιαφέρον αυτό το όνομα Κουρδία για το Κουρδιστάν. Άραγε, κάπου το βρήκε ο μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος;
Υιοθετήθηκε και από τουλάχιστον ένα ή μερικούς άλλους. Με την σκέψη πως καλόν είναι να χρησιμοποιούμε τα ιστορικά ονόματα στην Μικρασία, ως μέρος και των σχέσεων μας με την Μικρασία.
Ευγενής και αξιέπαινη η σκέψη. Ωστόσο, το ζήτημα που έχουμε είναι να μιλήσουμε στον λαό μας για την Κουρδική επανάσταση, και να αναπτύξουμε τις σχέσεις μεταξύ μας. Ας προτιμήσουμε λοιπόν το όνομα Κουρδιστάν.
Εξ άλλου... Ένας ερώτησε κάποτε την σοφή καμήλα, «Εσού που πάντα πάερις φορτωμένη, ποιό δρόμο προτιμάς, τον ανήφορο ή τον κατήφορο;» Και η σοφή καμήλα απάντησε: «Ε..., μα καλά, δεν έχει ίσιο δρόμο»;
Τo βράδυ μετά την Πoρεία η τηλεόραση των εισβoλέων έδειχνε μια ταινία για τoν αγώνα τoυ ανθρώπoυ να πάει να πάει να πάει στo φεγγάρι.
Η κατoχή ως πoίηση, β’
Είναι, πράγματι, εντυπωσιακή, έλεγε η τηλεόραση των εισβoλέων, αυτή η πρoσπάθεια των ανθρώπων για να πάνε στα άστρα. Λες και κατάγoνται από αυτές τις oυράνιες περιoχές. Λες και η ψυχή τoυς έχει μέσα κάτι από αυτές τις περιoχές.
Η κατoχή ως πoίηση, γ’
Κι αυτό δεν είναι τίπoτε, ακόμα. Σκέψoυ, η oμoσπoνδία τι πoίηση έχει να γράψει.
Η κατοχή ως ποίηση, δ'
8 Απριλίου 2025
Στα κατεχόμενα διαδηλώνουν εναντίον της μαντήλας, για περισσότερη δημοκρατία.
Ο Αττίλας II, ο Κίσινγκερ, τα Φάντομ και ο εξοπλισμός της Τουρκίας: Οι διαδοχικές συσκέψεις στο Αμερικανικό Υπουργείο Εξωτερικών και οι αποκαλυπτικοί διάλογοι…
Το Σάββατο πρωί, στις 2 Νοεμβρίου 2024, μια φοιτήτρια στο πανεπιστήμιο του Ιράν ελέχθηκε από την αστυνομία ηθών επειδή έκριναν ότι δεν φορούσε σωστά την μαντήλα της. Η φοιτήτρια διαμαρτυρήθηκε βγάζοντας τα ρούχα της και μένοντας με τα εσώρουχα.
Μια ταινία την δείχνει να περπατά στο δρόμο, με τα εσώρουχα, όταν έρχεται ένα αυτοκίνητο της αστυνομίας. Από μέσα βγαίνουν άνδρες που την κτυπούν στο κεφάλι και την βάζουν μέσα στο αυτοκίνητο. Βρέθηκε αίμαστους τροχούς του αυτοκινήτου. Η νεαρή γυναίκα μεταφέρθηκε σε άγνωστο τόπο.
Οι Ιρανικές αρχές ισχυρίζονται πως πως η γυναίκα αυτή έχει ψυχολογικά προβλήματα, και ότι μεταφέρθηκε σ' ένα νοσοκομείο.
Είναι πάρα πολύ πιθανόν πως η ζωή της βρίσκεται σε σοβαρό κίνδυνο. Μεγαλώνει συνέχεια ένα παγκόσμιο αίτημα για να αφεθεί αμέσως ελεύθερη.
On Saturday morning, 2 November 2024, a woman student in the University of Iran was inspected by the Morality Police of the country, for not wearing her hijab in what is considered as the proper way. The student protested by removing her clothes and staying with her underwears.
A video shows her walking in the street, in her underwears, when a police car arrives, men come out of it and put her inside. News reports say she was beaten in the head. Blood was found in the wheels of the car. She was taken to an unknown place.
Iranian authorities claim that she had psychological problems, and was taken to a hospital.
She is most probably under severe danger for her life. There is a growing demand worldwide for her imediate release.
Δημοσιεύουμε πιο κάτω την μετάφραση στα Ελληνικά και ακολούθως το αγγλικό κείμενο της ομιλίας του προέδρου Μακαρίου στο Συμβούλιο Ασφαλείας τω Ηνωμένων Εθνών, στις 19 Ιουλίου 1974.
Προέρχονται από μια σελίδα που είχε ο καθηγητής Τόμας Γκάλλαντ (Thomas Gallant) στο πανεπιστήμιο του Γιορκ, στο Τορόντο. Σήμερα η σελίδα αυτή δεν υπάρχει.
Η μετάφραση της ομιλίας στα Ελληνικά βρίσκεται σήμερα και στην ακόλουθη σελίδα:
Επειδή η μετάφρση που είχαμε φυλάξει πριν από χρόνια, καθώς και η δημοσίευση του Παπαδημήτρη, είναι ανεξάρτητες μεταξύ τους και ίδιες, θεωρούμε βάσιμο ότι πρόκειται για την επίσημη μετάφραση από τα Ηνωμένα Έθνη.
Αυτήν την επίσημη μετάφραση στα Ελληνικά δεν μπορέσαμε να την βρούμε στο αρχείο του Συμβουλίου Ασφαλείας. Στην ακόλουθη σελίδα βρίσκονται μεταφράσεις σε άλλες γλώσσες, μα δυστυχώς όχι στα Ελληνικά.
Δεν μπορέσαμε επίσης να βρούμε ταινία ή ηχογράφηση ολόκληρης της ομιλίας του Μακάριου. Αφού υπάρχουν αποσπάσματα, πολύ πιθανόν να υπάρχει κάπου και ολόκληρη, στα αρχεία του Συμβουλίου Ασφαλείας, ή στο πρακτορείο «Ασσοσέητεντ Πρεσσ». Προς το παρόν αγνοείται.
ηχογραφημένο απόσπασμα με την έναρξη της ομιλίας, 8 λεπτά, 19 δευτ.
Ελληνική μετάφραση της ομιλίας του προέδρου Μακαρίου στο Συμβούλιο Ασφαλείας των ΗΕ, στις 19 Ιουλίου 1974
Πρόεδρος Μακάριος : Θα ήθελα πρώτα να εκφράσω τις θερμότερες ευχαριστίες μου προς τα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας, για το έντονο ενδιαφέρον τους ως προς την κρίσιμη κατάσταση που δημιουργήθηκε στην Κύπρο μετά το πραξικόπημα, που οργάνωσε το στρατιωτικό καθεστώς της Ελλάδας και που υλοποίησαν οι Έλληνες αξιωματικοί, που υπηρετούν και διοικούν την κυπριακή εθνοφρουρά.
Είμαι ιδιαίτερα ευγνώμων στο Συμβούλιο Ασφαλείας για τη συμφωνία του να αναβάλει τη συνεδρίαση αυτή μέχρι την άφιξή μου, δίνοντάς μου έτσι την ευκαιρία να παρουσιασθώ ενώπιόν του και να αναφερθώ στα πρόσφατα δραματικά γεγονότα της Κύπρου. Τα όσα συμβαίνουν στην Κύπρο, από την περασμένη Δευτέρα το πρωί, είναι μία πραγματική τραγωδία. Το στρατιωτικό καθεστώς της Ελλάδας παραβίασε κατάφωρα την ανεξαρτησία της Κύπρου. Χωρίς ίχνος σεβασμού για τα δημοκρατικά δικαιώματα του κυπριακού λαού, χωρίς ίχνος σεβασμού για την ανεξαρτησία και την κυριαρχία της Δημοκρατίας της Κύπρου, η ελληνική χούντα επεξέτεινε τη δικτατορία στο κυπριακό έδαφος. Είναι γεγονός, ότι εδώ και λίγο καιρό η πρόθεσή τους είχε γίνει φανερή.
Ο κυπριακός λαός είχε την αίσθηση, εδώ και πολύ καιρό, ότι ετοιμαζόταν πραξικόπημα από την ελληνική χούντα, και η αίσθηση αυτή έγινε ακόμα εντονότερη τις τελευταίες εβδομάδες, όταν η τρομοκρατική οργάνωση «ΕΟΚΑ Β», υποκινούμενη από την Αθήνα, πολλαπλασίασε τις βιαιότητές της. Ανέκαθεν γνώριζα, ότι η παράνομη αυτή οργάνωση είχε τις ρίζες και τις πηγές ανεφοδιασμού της στην Αθήνα. Εδώ και καιρό αντιλήφθηκα, ότι οι Έλληνες, που υπηρετούσαν και διοικούσαν την εθνοφρουρά, στρατολογούσαν μέλη της οργάνωσης αυτής και την υποστήριζαν με διάφορους τρόπους, μέχρι που τη βοηθούσαν να έχει πρόσβαση στις αποθήκες πυρομαχικών της εθνοφρουράς.
Στα στρατόπεδα της εθνοφρουράς, οι Έλληνες αξιωματικοί έκαναν ανοικτή προπαγάνδα υπέρ της παράνομης αυτής οργάνωσης, και μετέτρεψαν την εθνοφρουρά, από κρατικό όργανο, σε όργανο ανατροπής της εξουσίας. Κάθε φορά που, κατά καιρούς, παραπονέθηκα στην Αθήνα για την ανάρμοστη συμπεριφορά των Ελλήνων αξιωματικών της εθνοφρουράς, η απάντηση ήταν ότι, εάν παρουσίαζα ισχυρές αποδείξεις, οι ένοχοι θα ανακαλούντο στην Ελλάδα. Από την όλη στάση της μού δημουργήθηκε η ορθή εντύπωση, ότι η μόνιμη απάντησή της αποτελούσε προσποίηση αθωότητας. Εδώ και λίγες ημέρες έφθασαν έγγραφα στα χέρια της αστυνομίας, που αποδεικνύουν σαφέστατα, ότι η «ΕΟΚΑ Β» δεν ήταν παρά παράρτημα του καθεστώτος των Αθηνών.
Η κυβέρνηση των Αθηνών χορηγούσε οικονομική βοήθεια για τη συντήρηση της οργάνωσης, και τής έδινε λεπτομερείς οδηγίες για τις δραστηριότητές της. Θεώρησα αναγκαίο να στείλω μία επιστολή στον πρόεδρο της Ελλάδας, στρατηγό Γκιζίκη, ζητώντας του να δώσει εντολή για την κατάπαυση της βίας και της αιματοχυσίας και για τη διάλυση της «ΕΟΚΑ Β». Επίσης, τού ζήτησα να ανακληθούν οι Έλληνες της κυπριακής εθνοφρουράς, προσθέτοντας ότι σκοπεύω να μειώσω την αριθμητική δύναμη του σώματος αυτού και να το μεταφέρω σε κρατικό όργανο. Είχα την εντύπωση, ότι το καθεστώς των Αθηνών δεν επιθυμούσε τη μείωση των μελών της εθνοφρουράς, ούτε, βέβαια, την απομάκρυνση των Ελλήνων αξιωματικών.
Ακολούθως, με επισκέφθηκε ο Έλληνας πρεσβευτής στην Κύπρο, κατόπιν εντολής της κυβερνήσεώς του, για να μού εξηγήσει, ότι η αριθμητική μείωση των μελών της εθνοφρουράς ή ηαποχώρηση των Ελλήνων αξιωματικών θα οδηγούσαν στην εξασθένιση της κυπριακής άμυνας, σε περίπτωση τουρκικού κινδύνου. Αυτό το επιχείρημα, παρόλο που φαινόταν λογικό, δεν ήταν καθόλου πειστικό, διότι γνώριζα, ότι πίσω από αυτό εκρύβοντο άλλα συμφέροντα. Απάντησα ότι, όπως έδειχναν να εξελίσσονται τα πράγματα, θεωρούσα τον τουρκικό κίνδυνο πιο ασήμαντο από τον ελληνικό. Και, όπως αποδείχθηκε, οι φόβοι μου ήσαν δικαιολογημένοι.
Το Σάββατο, 13 Ιουλίου, πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα συνάντηση υπό την προεδρία του στρατηγού Γκιζίκη, η οποία διήρκεσε πολλές ώρες. Παρόντες ήσαν ο Έλληνας διοικητής των ενόπλων δυνάμεων, ο πρεσβευτής της Ελλάδας στην Κύπρο, ο διοικητής της Εθνοφρουράς και άλλοι αξιωματούχοι. Σκοπός της συνάντησης αυτής ήταν να συζητηθεί το περιεχόμενο της επιστολής μου. Το σχετικό ανακοινωθέν, που εξεδόθη στο τέλος της συνάντησης, ανέφερε ότι η συνάντηση θα επαναληφθεί στις 15 Ιουλίου, ημέρα Δευτέρα. Αυτή η αναφορά ήταν παραπλανητική. Διότι, ενώ τη Δευτέρα περίμενα την απάντηση στην επιστολή μου, η απάντηση που ήρθε ήταν το πραξικόπημα.
Την ημέρα εκείνη επέστρεψα από την εξοχική μου κατοικία στο βουνό Τρόοδος, όπου βρισκόμουν το Σαββατοκύριακο, και στις 8:00 π.μ. έφθασα στο γραφείο μου, στο προεδρικό μέγαρο. Μισή ώρα αργότερα υποδέχθηκα στην αίθουσα δεξιώσεων μία ομάδα αγοριών και κοριτσιών, μελών της Ελληνικής Ορθόδοξης Νεολαίας Καίρου, που είχαν έρθει στην Κύπρο ως προσκεκλημένοι μου, για λίγες ημέρες. Καλά-καλά δεν πρόλαβα να τους καλωσορίσω, όταν ακούσθηκαν οι πρώτοι πυροβολισμοί. Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα οι πυροβολισμοί πολλαπλασιάσθηκαν, και ένα μέλος της προεδρικής φρουράς με πληροφόρησε ότι τεθωρακισμένα άρματα και οχήματα είχαν περάσει την έξω πύλη και βρίσκοντο ήδη στο προαύλιο του προεδρικού μεγάρου, που εσείετο από τους βομβαρδισμούς.
Σύντομα η κατάσταση έγινε κρίσιμη. Προσπάθησα να συνδεθώ τηλεφωνικά με το κτίριο της Κυπριακής Ραδιοφωνίας, για να στείλω ειδική ανακοίνωση ότι γινόταν επίθεση στο προεδρικό μέγαρο, αλλά αντιλήφθηκα ότι οι τηλεφωνικές γραμμές είχαν διακοπεί. Οι πυροβολισμοί αυξάνοντο συνεχώς. Νομίζω, ότι σώθηκα ως εκ θαύματος της θείας πρόνοιας. Όταν πλέον βρέθηκα στην περιοχή της Πάφου, απέστειλα ραδιοφωνικό μήνυμα στο λαό από έναν τοπικό ραδιοφωνικό σταθμό, πληροφορώντας τον ότι είμαι ζωντανός και ότι θα αγωνισθώ μαζί του ενάντια στη δικτατορία, που προσπαθεί να επιβάλει το ελληνικό καθεστώς.
Δεν σκοπεύω να απασχολήσω περισσότερο τα αξιότιμα μέλη του Συμβουλίου με την προσωπική μου περιπέτεια. Απλώς θα ήθελα να προσθέσω, ότι τη δεύτερη ημέρα της ένοπλης επίθεσης τα τεθωρακισμένα κατευθύνθηκαν προς την Πάφο, ενώ ταυτόχρονα ένα μικρό πολεμικό πλοίο της εθνοφρουράς άρχισε να βομβαρδίζει τη μητρόπολη της Πάφου, όπου έμενα. Υπ'αυτές τις συνθήκες, θεώρησα φρονιμότερο να εγκαταλείψω την Κύπρο, παρά να πέσω στα χέρια της ελληνικής χούντας.
Είμαι ευγνώμων στη βρεττανική κυβέρνηση, που μού χορήγησε ελικόπτερο, το οποίο με μετέφερε από την Πάφο στις βρεττανικές βάσεις, και αεροπλάνο από τις βάσεις στο Λονδίνο, μέσω Μάλτας. Είμαι επίσης ευγνώμων στον ειδικό αντιπρόσωπο του Γενικού Γραμματέα και στο διοικητή των ειδικών ειρηνευτικών δυνάμεων του Ο.Η.Ε. στην Κύπρο, για το ενδιαφέρον που έδειξαν για την ασφάλειά μου. Η παρουσία μου στην αίθουσα αυτή κατέστη δυνατή χάρις στη βοήθεια της βρεττανικής κυβέρνησης και των εκπροσώπων του Γενικού Γραμματέα, δρος Βαλντχάιμ. Το ενδιαφέρον τους για το άτομό μου, και για την κρίσιμη κατάσταση στην οποία βρίσκεται η Κύπρος, με συγκινεί ως τα μύχια της ψυχής μου.
Δεν γνωρίζω ακόμα όλες τις λεπτομέρειες της κρίσης, που δημιούργησε η ελληνική στρατιωτική κυβέρνηση στην Κύπρο. Φοβούμαι, ότι ο αριθμός των νεκρών είναι μεγάλος και οι υλικές φθορές ανυπολόγιστες. Ωστόσο, πρωταρχικό μας μέλημα, τη στιγμή αυτή, είναι να δοθεί ένα τέλος στην τραγωδία.
Όταν έφθασα στο Λονδίνο, πληροφορήθηκα το περιεχόμενο της ομιλίας του εκπροσώπου της ελληνικής χούντας στα Ηνωμένα Έθνη. Εξεπλάγην, με τον τρόπο που προσπαθούν να εξαπατήσουν την παγκόσμια κοινή γνώμη. Χωρίς καν να κοκκινίζει από ντροπή, η ελληνική χούντα προσπαθεί να απλοποιήσει την κατάσταση, ισχυριζόμενη ότι δεν έχει ανάμειξη στην ένοπλη επίθεση και ότι οι εξελίξεις των τελευταίων ημερών αποτελούν ενδοκοινοτική υπόθεση των Ελληνοκυπρίων. Δεν νομίζω ότι υπάρχουν άνθρωποι, που πιστεύουν τους ισχυρισμούς αυτούς.
Το πραξικόπημα δεν έγινε υπό συνθήκες τέτοιες, που να το καθιστούν εσωτερικό ελληνοκυπριακό ζήτημα. Πρόκειται σαφώς για εισβολή εκ των έξω, μαζί με κατάφωρη παραβίαση της ανεξαρτησίας και της κυριαρχίας της Δημοκρατίας της Κύπρου. Το λεγόμενο πραξικόπημα είναι δημιούργημα των Ελλήνων αξιωματικών, που αποτελούν και διοικούν την εθνοφρουρά. Πρέπει, επίσης, να τονίσω το ότι η ελληνική δύναμη, που αποτελείται από 950 αξιωματικούς και στρατιώτες, οι οποίοι βρίσκονται στην Κύπρο δυνάμει της Συνθήκης Συμμαχίας, διεδραμάτισε πρωταρχικό ρόλο στην επιθετική αυτή υπόθεση κατά της Κύπρου.
Η κατάληψη του αεροδρομίου έγινε από αξιωματικούς και στρατιώτες της ελληνικής δύναμης, που έχει το στρατόπεδό της κοντά στο αεροδρόμιο. Αρκεί να πούμε στο σημείο αυτό, πως ορισμένες φωτογραφίες, που δημοσίευσε ο παγκόσμιος τύπος, έδειχναν τεθωρακισμένα που ανήκουν στην ελληνική δύναμη. Από την άλλη πλευρά, Έλληνες αξιωματικοί, που υπηρετούσαν στην εθνοφρουρά, διηύθυναν τις επιχειρήσεις. Στις επιχειρήσεις αυτές στρατολογούσαν μέλη της τρομοκρατικής οργάνωσης «ΕΟΚΑ Β», τα οποία εξόπλιζαν με όπλα της εθνοφρουράς.
Εάν δεχθούμε πως δεν είχαν ανάμειξη οι Έλληνες αξιωματικοί της εθνοφρουράς, τότε πώς εξηγείται το γεγονός ότι μεταξύ των νεκρών υπήρχαν και Έλληνες αξιωματικοί, που η σορός τους μεταφέρθηκε και κηδεύθηκε στην Ελλάδα; Εάν δεχθούμε πως το πραξικόπημα δεν έγινε από Έλληνες αξιωματικούς, πώς εξηγούνται οι νυκτερινές πτήσεις των ελληνικών αεροσκαφών, που μετέφεραν στην Κύπρο προσωπικό με πολιτικά και επέστρεφαν με νεκρούς και πληγωμένους; Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία, ότι το πραξικόπημα οργανώθηκε από την ελληνική χούντα και εκτελέστηκε από αξιωματικούς και στρατιώτες της ελληνικής δύναμης στην Κύπρο. Άλλωστε, όλος ο παγκόσμιος τύπος περιέγραψε το πραξικόπημα ακριβώς έτσι.
Το πραξικόπημα προκάλεσε μεγάλη αιματοχυσία και αφαίρεσε τη ζωή πολλών ανθρώπων. Αντιμετωπίσθηκε με την αποφασιστική αντίσταση των νομίμων δυνάμεων ασφαλείας και του ελληνοκυπριακού λαού. Μπορώ να πω με βεβαιότητα, ότι η αντίσταση και η αντίδραση του ελληνοκυπριακού λαού ενάντια στους συνωμότες θα συνεχισθεί, μέχρι να αποκατασταθούν η ελευθερία και τα δημοκρατικά δικαιώματα. Ο κυπριακός λαός ποτέ δεν θα υποκύψει στη δικτατορία, ακόμα κι αν, προς το παρόν, υπερισχύει η βάρβαρη βία των τεθωρακισμένων.
Μετά το πραξικόπημα, οι πράκτορες του ελληνικού καθεστώτος στην Κύπρο διόρισαν πρόεδρο έναν πασίγνωστο κακοποιό, το Νίκο Σαμψών, ο οποίος, με τη σειρά του, διόρισε υπουργούς γνωστά κακοποιά στοιχεία και οπαδούς της τρομοκρατικής οργάνωσης «ΕΟΚΑ Β».
Μπορεί να ισχυρίζονται μερικοί ότι όσα συνέβησαν στην Κύπρο αποτελούν επανάσταση, και ότι η νέα κυβέρνηση σχηματίστηκε με βάση τον επαναστατικό νόμο. Κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Δεν υπήρξε επανάσταση στην Κύπρο, που θα μπορούσε να θεωρηθεί εσωτερική υπόθεση. Υπήρξε εισβολή, που παραβίασε την ανεξαρτησία και την κυριαρχία της Κυπριακής Δημοκρατίας. Και η εισβολή συνεχίζεται, και θα συνεχίζεται όσο θα υπάρχουν Έληνες αξιωματικοί στην Κύπρο. Οι συνέπειες της εισβολής αυτής θα είναι καταλυτικές για την Κύπρο, εάν δεν επανέλθουμε στη συνταγματική ομαλότητα και εάν δεν αποκατασταθούν οι δημοκρατικές ελευθερίες.
Με σκοπό τον αποπροσανατολισμό της παγκόσμιας κοινής γνώμης, το στρατιωτικό καθεστώς της Ελλάδας ανακοίνωσε χθες τη βαθμιαία αντικατάσταση των Ελλήνων αξιωματικών της εθνοφρουράς. Το θέμα, όμως, δεν είναι η αντικατάστασή τους, αλλά η αποχώρησή τους. Η κίνηση αντικατάστασής τους σημαίνει παραδοχή, ότι οι Έλληνες αξιωματικοί, που υπηρετούν τώρα στην εθνοφρουρά, είναι οι ίδιοι με 'κείνους που έκαναν το πραξικόπημα.
Όμως οι αξιωματικοί αυτοί δεν ενήργησαν με δική τους πρωτοβουλία, αλλά κατόπιν εντολής των Αθηνών, και η αντικατάστασή τους θα γίνει πάλι με εντολή της ελληνικής κυβέρνησης. Κατ'αυτόν τον τρόπο, η εθνοφρουρά θα παραμείνει για πάντα όργανο του ελληνικού στρατιωτικού καθεστώτος. Είμαι βέβαιος, ότι τα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας αντιλαμβάνονται το τέχνασμα αυτό.
Μπορεί να λεχθεί, πως η κυπριακή κυβέρνηση ήταν αυτή που ζήτησε από τους Έλληνες αξιωματικούς να επανδρώσουν την εθνοφρουρά. Μετά λύπης μου ομολογώ, ότι ήταν λάθος μου να τους εμπιστευθώ τόσο πολύ, διότι έκαναν κατάχρηση της εμπιστοσύνης μου αυτής και, αντί να βοηθήσουν στην προάσπιση της ανεξαρτησίας, της κυριαρχίας και της εδαφικής ακεραιότητας της Κύπρου, έγιναν οι ίδιοι εισβολείς.
Επί μακρό χρονικό διάστημα διεξήχθησαν συνομιλίες μεταξύ Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων, με σκοπό την εξεύρεση ειρηνικής λύσης για το Κυπριακό, πράγμα που επανειλημμένως έχει απασχολήσει το Συμβούλιο Ασφαλείας και την ολομέλεια των Ηνωμένων Εθνών. Ο αντιπρόσωπος του Γενικού Γραμματέα και δύο συνταγματολόγοι από την Ελλάδα και την Τουρκία παρακολούθησαν τις συνομιλίες αυτές.
Το Συμβούλιο Ασφαλείας δύο φορές το χρόνο ανανέωσε τη θητεία της ειρηνευτικής δύναμης του Ο.Η.Ε. στην Κύπρο, εκφράζοντας κάθε φορά την ελπίδα του για τη σύντομη εξεύρεση λύσεως του προβλήματος. Δεν μπορούμε να πούμε, ότι μέχρι σήμερα σημειώθηκε ικανοποιητική πρόοδος στις συνομιλίες. Πώς μπορούσε, όμως, να υπάρξει πρόοδος, όταν η πολιτική της Αθήνας για την Κύπρο ήταν διπρόσωπη; Όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη είχαν συμφωνήσει, πως οι συνομιλίες διεξήγοντο με βάση την ανεξαρτησία. Το καθεστώς των Αθηνών συμφώνησε σ'αυτό, και επανειλημμένα ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών δήλωσε, ότι η θέση της Ελλάδας στο ζήτημα είναι σαφής.
Αν αυτό ήταν αλήθεια, γιατί τότε το στρατιωτικό καθεστώς της Ελλάδας δημιούργησε και υποστήριξε την τρομοκρατική οργάνωση «ΕΟΚΑ Β», που είχε στόχο την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα και της οποίας τα μέλη αυτοαποκαλούντο «ενωτικοί»; Στα στρατόπεδα της εθνοφρουράς, οι Έλληνες αξιωματικοί με κατηγορούσαν συνεχώς πως, ενώ η Ένωση ήταν δυνατή, εγώ υπονόμευα την πραγματοποίησή της. Όταν κάποιος τούς υπενθύμιζε πως η Ελλάδα είχε ξεκαθαρίσει τη θέση της πάνω σ' αυτό το θέμα, και ότι υποστήριζε την ανεξαρτησία, η απάντησή τους ήταν ότι δεν πρέπει να δίνει κανείς σημασία στα λόγια των διπλωματικών. Υπό τοιαύτας συνθήκας, πώς μπορούσαν οι συνομιλίες να φθάσουν σε θετικό αποτέλεσμα; Η διπρόσωπη πολιτική του ελληνικού καθεστώτος ήταν ένα από τα σημαντικότερα εμπόδια στην πρόοδο των συνομιλιών.
Υπό τις παρούσες συνθήκες, που επικρατούν στην Κύπρο, δεν δύναμαι να προβλέψω το μέλλον των συνομιλιών. Θα έλεγα, μάλλον, πως δεν υπάρχει μέλλον. Οποιαδήποτε συμφωνία που θα μπορούσε να επιτευχθεί δεν θα ήταν έγκυρη, διότι δεν υπάρχει εκλεγμένη ηγεσία για να χειρισθεί το θέμα. Το πραξικόπημα του στρατιωτικού καθεστώτος της Ελλάδας αποτελεί ανάσχεση της πορείας των συνομιλιών προς μία λύση. Επίσης, θα δημιουργήσει μία μόνιμη πηγή ανωμαλίας στην Κύπρο, οι συνέπειες της οποίας θα είναι βαθύτατες και μακρόχρονες, εάν επιτραπεί η κατάσταση αυτή να συνεχισθεί έστω και για βραχύχρονικό διάστημα.
Καλώ τα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας να καταβάλουν κάθε δυνατή προσπάθεια, ώστε να τεθεί ένα τέλος στην αφύσικη αυτή κατάσταση, που δημιουργήθηκε με το πραξικόπημα των Αθηνών. Καλώ το Συμβούλιο Ασφαλείας να κάνει χρήση όλων των τρόπων και μέσων που διαθέτει, ώστε να αποκατασταθούν χωρίς καθυστέρηση η συνταγματική τάξη και τα δημοκρατικά δικαιώματα του λαού της Κύπρου.
Όπως ανέφερα ήδη, τα γεγονότα της Κύπρου δεν αποτελούν εσωτερική υπόθεση των Ελληνοκυπρίων. Αφορούν και επηρεάζουν και τους Τουρκοκυπρίους. Το πραξικόπημα της ελληνικής χούντας αποτελεί εισβολή, και οι συνέπειές του πλήττουν ολόκληρο τον κυπριακό λαό, Έλληνες και Τούρκους.
Τα Ηνωμένα Έθνη έχουν εγκαταστήσει μία ειρηνευτική δύναμη στην Κύπρο. Η παρουσία της δεν μπορεί να είναι αποτελεσματική υπό συνθήκες πραξικοπήματος. Το Συμβούλιο Ασφαλείας πρέπει να καλέσει το ελληνικό στρατιωτικό καθεστώς να αποσύρει τους Έλληνες αξιωματικούς, που υπηρετούν στην κυπριακή εθνοφρουρά, και να θέσει τέλος στην εισβολή τους στην Κύπρο.
Πιστεύω, με όσα στοιχεία παρέθεσα ενώπιόν σας, να σάς έδωσα μία ολοκληρωμένη εικόνα της κατάστασης. Δεν έχω ουδεμία αμφιβολία, πως μία αρμόζουσα απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας θα θέσει τέλος στην εισβολή, και θα αποκαταστήσει την παραβιασμένη ανεξαρτησία της Κύπρου και τα δημοκρατικά δικαιώματα του κυπριακού λαού.
The Speech by President Makarios Delivered before the UN Security Council on 19 July 1974
President Makarios : I would like at the outset to express my warmest thanks to the members of the Security Council for the keen interest they have shown in the critical situation created in Cyprus after the coup, which was organised by the military regime of Greece and was put into effect by the Greek officers serving in and commanding the Cyprus National Guard. I am particularly grateful that the Security Council has agreed to postpone its meeting until my arrival here to give me the opportunity of addressing it on the recent dramatic events in Cyprus.
What has been happening in Cyprus since last Monday morning is a real tragedy. The military regime of Greece has callously violated the independence of Cyprus. Without trace of respect for the democratic rights of the Cypriot people, without trace of respect for the independence and sovereignty of the Republic of Cyprus, the Greek junta has extended its dictatorship to Cyprus. It is indeed a fact that for some time now their intention was becoming obvious. The people of Cyprus had for a long time feeling that a coup by the Greek junta was brewing, and this feeling became more intense during the recent weeks when the terrorist organisation "EOKA B", directed from Athens, had renewed its wave of violence.
I knew all along that the illegal organisation had its roots and supply resources in Athens. I became aware that the Greek officers staffing and commanding the National Guard were recruiting members for this organisation, and they supported it in various ways to the point of access to the munition supply stores of the National Guard. In the camps of the National Guard, the Greek officers were conducting open propaganda in favour of that illegal organisation and turned the National Guard from an organ of the state into an instrument of subversion. Whenever, from time to time, I complained to Athens about unbecoming conduct by Greek officers of the National Guard, the reply was that if I had concrete evidence in proof thereof those found guilty would be recalled. From the whole tenor of their attitude, I received the unmistakable impression that their standard response was a pretence of innocence. A few days ago documents came into the hands of the Cyprus police clearly proving that "EOKA B" was an appendage of the Athens regime.
Funds were being remitted from Athens for the upkeep of this organisation and detailed directives regarding its actions were also given to it. I then found it necessary myself to address a letter to the President of the Greek regime, General Gizikis, asking him to give orders for the cessation of the violence and bloodshed by "EOKA B" and for its dissolution. I also requested him to recall the Greek officers serving with the National Guard, adding that my intention was to reduce the numerical strength of this force and to turn it into an organ of the Cyprus State. I was waiting for a reply. My impression was that the Athens regime did not favour the reduction of the force, much less the withdrawal of the Greek officers.
The Greek Ambassador in Cyprus called on me, on instructions from his Government, in order to explain to me that the decrease in the numerical strength of the National Guard or the withdrawal of the Greek officers would weaken the defence of Cyprus in case of danger from Turkey. This was an argument which, even though it appeared logical, was not convincing because I knew that behind this argument other interests were hidden. I replied that as things developed I consider the danger from Turkey of a lesser degree than the danger from them. And it was proved that my fears were justified.
On Saturday, 13 July, a conference under the presidency of General Gizikis was held in Athens, which lasted for many hours. It was attended by the Greek Chief of Staff of the armed forces, the Ambassador of Greece to Cyprus, the commander of the National Guard with the purpose of discussing the content of my letter. As was stated in a relevant communique issued at the end of this conference, it was to be reconvened on Monday, 15 July. The reference in the communique to a second conference was deceiving. For a while on Monday I was waiting for a reply to my letter, the reply came, and it was the coup.
On that day, I returned from my summerhouse on the Troodos Mountains, where I had spent the weekend, and by 8 a.m. I was at my office at the Presidential Palace. Half an hour later I was welcoming in the reception room a group of boys and girls, members of the Greek Orthodox Youth from Cairo who came to Cyprus as my guests for a five days. Hardly had I greeted them when the first shots were heard. Within seconds the shots became more frequent and a member of the Presidential Guard informed me that armoured cars and tanks had passed the fence and were already in the yard of the Presidential Palace, which was shaking from mortar shells. The situation soon became critical. I tried to call the Cyprus radio station for the purpose of issuing a special broadcast announcing that the Presidential Palace was under attack, but I realised that the lines were cut off. Heavy shelling was ever increasing. How my life was saved seemed like a providential miracle. When I eventually found myself in the area of Paphos, I addressed the people of Cyprus from a local radio station informing them that I am alive and that will struggle with them against the dictatorship, which the Greek regime is trying to impose.
I do not intend to occupy the time of the members of the Security Council with my personal adventure. I simply wish to add that during the second day of the armed attack the armoured cars and tanks were moving towards Paphos, while at the same time a small warship of the National Guard began shelling the Bishophric of Paphos where I was staying. Under the circumstances, I found it advisable to leave Cyprus rather than fall into the hands of the Greek junta.
I am grateful to the British Government, which made available a helicopter to pick me up from Paphos, transfer me to the British bases, and from there by plane to Malta and London. I am also grateful to the Special Representative of the Secretary-General and to the Commander of the Peace-Keeping Force in Cyprus for the interest, which they had shown for my safety. My presence in this room of the Security Council was made possible thanks to the help given to me by the British Government and the representatives of the Secretary-General, Dr. Waldheim, whose keen concern for me and for the critical situation which developed in Cyprus moves every fibre of my heart.
I do not know as yet all the details of the Cyprus crisis caused by the Greek military regime. I am afraid that the number of casualties is large and that the material destruction is heavy. What is, however, our primary concern at present is the ending of the tragedy.
When I reached London, I was informed of the content of the speech of the representative of the Greek junta to the United Nations. I was surprised at the way they are trying to deceive world public opinion. Without a blush, the Greek junta is making efforts to simplify the situation, claiming that it is not involved in the armed attack and that the developments of the last few days are an internal matter of the Greek Cypriots.
I do not believe that there are people who accept the allegations of the Greek military regime. The coup did not come about under such circumstances as to be considered an internal matter of the Greek Cypriots. It is clearly an invasion from outside, in flagrant violation of the independence and sovereignty of the Republic of Cyprus. The so-called coup was the work of the Greek officers staffing and commanding the National Guard. I must also underline the fact that the Greek contingent, composed of 950 officers and men stationed in Cyprus by virtue of the Treaty of Alliance, played a predominant role in this aggressive affair against Cyprus. The capture of the airport outside the capital was carried out by officers and men of the Greek contingent campaign near the airport.
It is enough to state on this point that certain photographs appearing in the world press show armoured vehicles and tanks belonging to the Greek contingent in Cyprus. On the other hand, the Greek officers serving with the National Guard were directing the operations. In these operations, they recruited many members of the terrorist organisation "EOKA B", whom they armed with weapons of the National Guard.
If the Greek officers serving in the National Guard were not involved, how does one explain the fact that among the casualties in battle were Greek officers whose remains were transported to Greece and buried there? If Greek officers did not carry out the coup, how does one explain the fact of night flights of Greek aircraft transporting to Cyprus personnel in civilian clothes and taking back to Greece dead and wounded men? There is no doubt that the coup was organised by the Greek junta and was carried out by the Greek officers commanding the National Guard and by the officers and men of the Greek contingent stationed in Cyprus --and it was reported as such by the press around the globe.
The coup caused much bloodshed and took a great toll of human lives. It was faced with the determined resistance of the legal security forces and the resistance of the Greek people of Cyprus. I can say with certainty that the resistance and the reaction of the Greek Cypriot people against the conspirators will not end until there is a restoration of their freedom and democratic rights. The Cypriot people will never bow to dictatorship, even though for the moment the brutal force of the armoured cars and tanks may have prevailed.
After the coup, the agents of the Greek regime in Cyprus appointed a well-known gun-man, Nicos Samson as President, who in turn appointed as ministers known elements and supporters of the terrorist organisation "EOKA B".
It may be alleged that what took place in Cyprus is a revolution and that a Government was established based on revolutionary law. This is not the case. No revolution took place in Cyprus, which could be considered as an internal matter. It was an invasion, which violated the independence and the sovereignty of the Republic. And the invasion is continuing so long as there are Greek officers in Cyprus. The results of this invasion will be catalytic for Cyprus if there is no return to constitutional normality and if democratic freedoms are not restored.
For the purpose of misleading world public opinion, the military regime of Greece announced yesterday the gradual replacement of the Greek officers of the National Guard. But the issue is not their replacement; the issue is their withdrawal. The gesture of replacement has the meaning of admission that the Greek officers now serving in the National Guard were those who carried out the coup. Those officers, however, did not act on their own initiative but upon instructions from Athens, and their replacements will also follow instructions from the Athens regime. Thus the National Guard will always remain an instrument of the Greek military regime, and I am certain that the members of the Security Council understand this ploy.
It may be said that it was the Cyprus Government, which invited the Greek officers to staff the National Guard. I regret to say that it was a mistake on my part to bestow upon them so much trust and confidence. They abused that trust and confidence and, instead of helping in the defence of the Island's independence, sovereignty and territorial integrity, they themselves became the aggressors.
I am obliged to say that the policy of the military regime in Greece towards Cyprus, and particularly towards the Greek Cypriots, has been insincere. I wish to stress that it was a policy of duplicity.
For some time talks were going on between the Greek and Turkish Cypriots in search of a peaceful solution to the Cyprus problem, which on many occasions has occupied the time of the Security Council and the General Assembly of the United Nations. The representative of the Secretary General and two constitutional experts from Greece and Turkey have been attending the talks. The Security Council has repeatedly renewed, twice yearly, the mandate of the peace-keeping force in Cyprus, expressing every time hope for a speedy solution of the problem.
It cannot be said that up to now the progress of the talks has been satisfactory. But how could there be any progress in the talks while the policy on Cyprus of the regime in Athens has been double-faced? It was agreed by all the parties concerned that the talks were taking place on the basis of independence. The regime of Athens also agreed to that, and time and again the Greek Ministry of Foreign Affairs declared that the position of Greece on this issue was clear. If that were the case, why had the military regime of Greece created and supported the terrorist organisation "EOKA B", whose purpose was stated to be the union of Cyprus with Greece and whose members called themselves "unionists"?
Inside the camps of the National Guard, the Greek officers continually charged that while Enosis was feasible its realisation was undermined by me. When reminded that Greece had made its position clear on this and that it supported independence, their reply was that no attention should be given to the words of diplomats. Under such circumstances how was it possible for the talks to arrive at a positive result? The double-faced policy of the Greek regime was one of the main obstacles to the progress of the talks.
In the circumstances that have now been created in Cyprus, I cannot foresee the prospects of the talks. I would rather say that there are no prospects at all. An agreement that may be reached by the talks would be devoid of any value because there is no elected leadership to deal with the matter. The coup d'etat of the military regime of Greece constitutes an arrest of the progress of the talks towards a solution.
Moreover, it will be a continuous source of anomaly in Cyprus, the repercussions of which will be very grave and far reaching, if this situation is permitted to continue even for a short time.
I appeal to the members of the Security Council to do their utmost to put an end to this anomalous situation, which was created by the coup of Athens. I call upon the Security Council to use all ways and means at its disposal so that the constitutional order in Cyprus and the democratic rights of the people of Cyprus can be reinstated without delay.
As I have already stated, the events in Cyprus do not constitute an internal matter of the Greeks of Cyprus. The Turks of Cyprus are also affected. The coup of the Greek junta is an invasion, and from its consequences the whole people of Cyprus suffers, both Greeks and Turks. The United Nations has a peace-keeping force stationed in Cyprus. It is not possible for the role of that peace-keeping force to be effective under conditions of a military coup. The Security Council should call upon the military regime of Greece to withdraw from Cyprus the Greek officers serving in the National Guard, and to put an end to its invasion of Cyprus.
I think that, with what I have placed before you, I have given a picture of the situation. I have no doubt that an appropriate decision of the Security Council will put an end to the invasion and restore the violated independence of Cyprus and the democratic rights of the Cypriot people.
Ενάντια στον αττίλα, ενάντια στους Σκύθες και τους Ρωμάνους, για την Επιστροφή του Ελληνισμού στη Κερύνεια, τη Μικρασία και τον εαυτό μας
Γράφει : Λάμπρος Φ. Καλλένος — Ιδάλιον, Λευκωσία — Κύπρος
.jpg)
