Ο Χριστός παίζει με τα πηλά και πλάθει πήλινα ζωάκια
Από χρόνια πολλά, ίσως από τον καιρό που ήμουν στο γυμνάσιο, ή και πιο πριν, ήξερα τούτη την ιστορία:
Μια μέρα, τότε που ήταν μικρό παιδί, ο Χριστός έπαιζε με τα πηλά κι έφτιαχνε μικρά ζώα. Ύστερα τους φυσούσε κι αυτά ζωντάνευαν.
Τον είδε ο διάβολος και ζήλεψε. Πήγε και του είπε πως ήθελε κι αυτός να κάνει το ίδιο.
-- Καλά, του είπε ο Χριστός. Πήγαινε και κάνε ένα ζώο, κι άμα του φυσήσεις, θα ζωντανέψει.
Ο διάβολος πήγε κι έκανε τον λύκο.
Επειδή όμως φοβόταν πως ο Χριστός μπορεί να τον ξεγέλασε, έκανε ένα λάκκο, μπήκε μέσα κι άφησε απ' έξω το πόδι του, ώστε να τρέξει και να φύγει. Και φύσηξε στο πήλινο ζώο. Τότε ο λύκος ζωντάνεψε, όρμησε και δάγκωσε τον διάβολο στο πόδι.
Και γι' αυτό, από τότε ο διάβολος είναι κουτσός.
* * * *
Όπως φαίνεται, η ιστορία με τον Χριστό που έπαιζε κι έπλαθε ζώα από πηλό, επιβίωσε στην Ελληνική παράδοση, κι έφτασε ως τις μέρες μας.
Η πιο κάτω είδηση, από τον Ιουνίο 2024, μιλά για την ανακάλυψη ενός αρχαίου χειρογράφου, που αναφέρει μια παρόμοια ιστορία.
ο νέος πάπυρος που ανακαλύφθηκε
η φωτογραφία προέρχεται από την πιο κάτω είδηση.
Newly deciphered manuscript is oldest written record of Jesus Christ's childhood, experts say
Αιγυπτιακός πάπυρος σε πανεπιστημιακή βιβλιοθήκη καταγράφει την παιδική ηλικία του Ιησού και περιγράφει θαύμα του σε ηλικία μόλις 5 ετών: Ζωντάνεψε πήλινα περιστέρια
Τον Αύγουστο του 1931 ο άγγλος αποικιακός κυβερνήτης ανέτρεψε την απόφαση του Νομοθετικού Συμβουλίου, που τον Απρίλιο είχε απορρίψει νέους φόρους. Δήλωσε ότι έκανε ένα λεγόμενο διάταγμα εν Συμβουλίω, και πέρασε τον νόμο για νέους φόρους.
Με αυτό φάνηκε η απάτη της δημοκρατίας των αποικιοκρατών, που τάχα ήταν το Νομοθετικό. Οι Κύπριοι εξοργίστηκαν. Πολλά μέλη του Νομοθετικού παραιτήθιηκαν. Στις 21 Οκτωβρίου 1931, και μετά από μια πύρινη ομιλία, ένα μεγάλο πλήθος έκανε πορεία προς το αποικιακό κυβερνείο.
Στην αρχή το πλήθος έκαψε ένα αστυνομικό αυτοκίνητο. Σιγά-σιγά ο δισταγμός χάθηκε, κι όλο το κυβερνείο τυλίχτηκε στις φλόγες και κάηκε.
Γιατί όμως κάηκε το κυβερνείο; Γιατί ο αποικιακός κυβερνήτης έμενε σε ένα ξύλινο οίκημα;
Την απάντηση την δίνει ο Ρόναλντ Στορρς, που τότε ήταν ο κυβερνήτης. Το 1932 τελείωσε η θητεία του Στορρς, κι ήρθε ο Πάλμερ, από το όνομα του οποίου η περίοδος της μεγάλης καταπίεσης μέχρι το 1940-41 ονομάστηκε παλμεροκρατία.
Το 1937 ο Στορρς έγραψε τα απομνημονεύματα του, με τίτλο: «Προσανατολισμοί». Στα ηγγλέζικα: Orientations. Δηλαδή, ήταν που ήταν ανώτερο στέλεχος της αποικιοκρατίας, το εγγλεζάκι έκανε και λογοπαίγνια. Υπάρχει και άλλη έκδοση, με τον τίτλο «Απομνημονεύματα».
Στα «Απομνημονεύματα» του ο Στορρς λέει πως, όταν τον Ιούνιο 1878 ήρθαν οι εγγλέζοι στην Κύπρο, τους ίδιους μήνες ο άγγλος κυβερνήτης της Μπούρμα έψαχνε κι αυτός για ένα σπίτι. Δεν εύρισκε κάτι κατάλληλο, και έγραψε στο Λονδίνο. Από το Λονδίνο του έστειλαν ένα φορτίο με ξυλεία για να κτίσει ένα σπίτι.
Σε λίγο όμως ο κυβερνήτης της Μπούρμα μπόρεσε και βρήκε ένα σπίτι. Τηλεγράφησε λοιπόν στο Λονδίνο πως βρήκε σπίτι, και δεν χρειαζόταν την ξυλεία. Τότε, από το Λονδίνο έδωσαν οδηγίες στο πλοίο να αλλάξει πορεία και να φέρει την ξυλεία στην Κύπρο. Και με την ξυλεία αυτή ο πρώτοα αποικιακός κυβερνήτης έκτισε το κυβερνείο.
Το κυβερνείο κτίστηκε στο λόφο που και σήμερα είναι το Προεδρικό μέγαρο της Κύπρου. Τότε η περιοχή θεωρείτο έξω από την Λευκωσία.
Μετά την εξέγερση και το κάψιμο του κυβερνείου, ένα από τα μέτρα που πήραν οι αποικιοκράτες ήταν και το να υποχρεώσουν τον Κυπριακό λαό να πληρώσει για το κτίσιμο ενός νέου κυβερνείου.
Για τον κυβερνήτη κτίστηκε και μια θερινή κατοικία στο Τρόοδος. Στο κτίσιμο της δούλεψε σαν επιστάτης και ο μεγάλος ποιητής, ή και αντι-ποιητής, Αρθούρος Ρεμπώ (Arthur Rimbaud). Αργότερα στη θερινή κατοικία του κυβερνήτη τοποθετήθηκε μια πλάκα που γράφει:
Ο Γάλλος ποιητής και ιδιοφυία Αρθούρος Ρεμπώ, αδιαφορώντας για την φήμη του, δεν είδε με υπεροψία το να κτίσει αυτό το σπίτι με τα ίδια του τα χέρια.
(μετάφραση δική μας)
The French poet and genius Arthur Rimbaud, heedless of his renown, was not above helping to build this house with his own hands.
John Kimon (John Akritas), Cyprus, Rimbaud and the British empire, Oct 2021
Στα «Απομνημονεύματα» του ο Στορρς λέει πως καθώς πλησιάζανε στο κυβερνείο με την άμαξα, η γυναίκα του είπε: «Α, τουλάχιστον οι σταύλοι φαίνονται πολύ καλοί». Όταν όμως πλησίασαν, είδαν πως δεν επρόκειτο για σταύλους μα για το κυβερνείο.
Τα «Απομνημονεύματα» του Στορρς βρίσκονται και στο διαδίκτυο, στην ακόλουθη σελίδα:
Η πολύ μεγάλη πλειονότητα των τοπωνυμίων της Κύπρου είναι ελληνικής προέλευσης. Ορισμένα προέρχονται από τις γλώσσες των κατακτητών, όπως είναι τα τούρκικα, Αραβικά, Γαλλικά, Ιταλικά.
Ωστόσο, ακόμα και τα τοπωνύμια με μη Ελληνική προέλευση, έχουν από αιώνων ελληνοποιηθεί και προφέρονται από τον κόσμο με μιαν ελληνική μορφή.
Για παράδειγμα, τοπωνύμια όπως Βαρώσια, Κιόνελλι, Κώμη Κεπήρ, Βουφαβέντο, Καζάφανι, και άλλα.
Δηλαδή, η προέλευση τους είναι από άλλη γλώσσα, μα η μορφή τους είναι ελληνική.
Η συντριπτική επικράτηση της Ελληνικής γλώσσας, είτε στη προέλευση ειτε στη μορφή των τοπωνυμίων, είναι και αυτή ένας από τους λόγους για τους οποίους η Κύπρος είναι ελληνική.
Δυστυχώς, σε ελάχιστες περιπτώσεις διαδόθηκε στον λαό μας η χρήση ορισμένων ξενόφερτων ονομάτων, παρ' όλο που υπάρχουν καθιερωμένα δικά μας ελληνικά.
Πολύς κόσμος χρησιμοποπιεί το ξενόφερτο «Γκόβερνορσ μπητσ», ενώ υπάρχει μια χαρά το δικό μας και ιστορικώς καθιερωμένο Ακτή Καλύμνου.
Στη φωτογραφία φαίνεται το τοπωνύμιο γραμμένο σε πινακίδα, στο δρόμο που οδηγεί στην παραλία της Ακτής Καλύμνου.
Το άλλο ιστορικώς αβάσιμο και ιστορικώς ανύπαρκτο τοπωνύμιο αφορά την παραλία στη περιοχή των βάσεων, που προσωρινά βρίσκεται ακόμα κάτω από τον έλεγχο των εγγλέζων αποικιοκρατών.
Οι βάσεις είναι κατάλοιπο της αποικιοκρατίας, και γι' αυτό υπάρχει και απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου στο Λονδίνο.
Δηλαδή, το βρεττανικό Ανώτατο Δικαστήριο διαφωνεί με τον ισχυρισμό της βρεττανικής κυβέρνησης πως τάχα οι βάσεις είναι.... κυρίαρχες.
Σαν κατάλοιπο αποικιοκρατίας, δηλαδή αποικία, οι εγγλέζοι δεν έχουν κανένα δικαίωμα να ισχυρίζονται ότι οι βάσεις είναι κυρίαρχες. Και επίσης, δεν έχουν δικαίωμα να συμπεριφέρονται ωσάν οι βάσεις να έχουν κρατική εξουσία και διοίκηση. Δηλαδή να έχουν αστυνομία, δικαστήρια, ακόμα και... εισαγγελέα.
Δεν έχουν λοιπόν και κανένα δικαίωμα να αλλάζουν και να καθιερώνουν άλλα τοπωνύμια.
Η παραλία στη περιοχή των βάσεων, λοιπόν, ΔΕΝ λέγεται... «λεητυσ μαϊλ». Έχει και αυτή ελληνικό ιστορικό όνομα, και λέγεται Λιμναδάκια.
Προτρέπουμε κάθε αγωνίστρια και αγωνιστή του αντικατοχικού μας αγωνα, προτρέπουμε κάθε δημοκράτη και δημοκράτισσα, να χρησιμοποιεί τα ιστορικώς καθιερωμένα δικά μας τοπωνύμια, και όχι τα αποικιακά κατάλοιπα.
-- Το κοινό που είχαν αυτοί οι άνθρωποι ήταν ότι τους αποκάλυψε η Παναγία ότι θα γίνει η εισβολή. Αυτό είναι πολύ δυνατό σημείο. Τους αποκάλυψε η Θεοτόκος ότι έρχονται μεγάλα κακά στην Κύπρο και «πρέπει να επιστρατευτείτε» κατά την έκφραση ενός εκ των τεσσάρων, «με αγρυπνίες, νυχτερινές προσευχές, μετάνοιες». Μετάνοια. Και στους τέσσερις το είπε αυτό η Παναγία.
-- Ο παππούς ο Παναής σας το ανέφερε αυτό, διότι δεν θυμούμαι να το είχε πει σε μένα;
-- Ο Παναής έλεγε στους Λυσιώτες: «Τι κρίμα που χτίζετε μεγάλα σπίτια, Τούρκοι θα τα κατοικήσουν». Άρα, είχε αίσθηση ότι έρχεται κακό στον τόπο. Το ίδιο, κι αυτός ο χωριανός μου ο ψάλτης. Λίγο πριν την εισβολή, άρχισε να κλαίει κι όταν η κόρη του η Μηλού τον ρώτησε γιατί κλαίει αυτός της απάντησε: «Αχ κόρη μου, Τούρκοι θα ’ρθουν στο χωριό μας και θα γίνουμε πρόσφυγες». «Τι λες πατέρα, θα μείνουμε για πάντα πρόσφυγες»; «Όχι, της είπε, όταν ακούσετε ότι ιδρύθηκε στην Τουρκία μία καινούρια χώρα που θα λέγεται Κουρδία, τότε να ξέρετε ότι θα επιστρέψουμε όλοι πίσω. Αλλά μέχρι τότε, πολλοί θα πεθάνουν με την πίκρα της επιστροφής και θα μείνουν πρόσφυγες». «Και μέχρι πού θα ’ρθουν οι Τούρκοι, πατέρα»; «Μέχρι τον Αστρομερίτη» της απάντησε.
Συνέντευξη Μητροπολίτου Μόρφου Νεοφύτου που παραχώρησε στον π. Ανδρέα Αγαθοκλέους, τη Δευτέρα, 18 Μαρτίου 2012, στη Μητρόπολη Μόρφου στην Ευρύχου, με θέμα τον όσιο Γέροντα Παναή από τη Λύση.
– Είχαμε έναν άνθρωπο στο δικό μου το χωριό, τον Δημήτρη του Πρωτόπαπα, ο δεξής ψάλτης της πάνω Ζώδιας, σοφός άνθρωπος, αρχοντικός και έλεγε στα παιδιά του το 1973: «Αχ παιδιά μου, θα βγείτε πρόσφυγες. Τούρκοι θα κατοικίσουν στο χωριό μας».
Και του έλεγαν τα παιδιά του, που ζουν και μου τα λένε αυτά: Και θα μείνουμε πατέρα για πάντα πρόσφυγες;
«Όχι, πολλοί θα πεθάνουν στην προσφυγιά και δεν θα επιστρέψουν. Όταν ακούσετε, ότι στην Τουρκία εδημιουργήθη μια καινούρια χώρα που λέγεται Κουρδία (σ.σ.: εννοεί το κράτος των Κούρδων, το νέο Κουρδιστάν), θα επιτρέψετε όλοι πίσω χωρίς πόλεμο. Θα γίνει μεγάλος πόλεμος, αλλά αλλού, όχι σε μας… ».
Απόσπασμα από την ομιλία του Πανιερωτάτου Μητροπολίτη Μόρφου κ. Νεοφύτου, με θέμα τον επίκαιρο βίο του θαυμαστού Γέροντα Χατζηφλουρέντζου από την Μηλιά Αμμοχώστου, η οποία πραγματοποιήθηκε στο Δημαρχείο Λευκονοίκου, στο Πλατύ Αγλαντζιάς, στις 9 Ιουνίου 2017.
Την μια φορά ο Παναής του Ιλαμιού από την Λύση. Την άλλη ο ψάλτης ο Δημήτρης του Πρωτόπαπα από την Πάνω Ζώδια.
Δική μου είναι η προφητεία, όποιος θέλω λαλώ ότι την είπε. Ούφφου πλέον.
Ναι, αλλά... Άμα λαλούν πολλοί προφήτες, θα αργήσει να γινεί το θαύμα.
Ενδιαφέρον αυτό το όνομα Κουρδία για το Κουρδιστάν. Άραγε, κάπου το βρήκε ο μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος;
Υιοθετήθηκε και από τουλάχιστον ένα ή μερικούς άλλους. Με την σκέψη πως καλόν είναι να χρησιμοποιούμε τα ιστορικά ονόματα στην Μικρασία, ως μέρος και των σχέσεων μας με την Μικρασία.
Ευγενής και αξιέπαινη η σκέψη. Ωστόσο, το ζήτημα που έχουμε είναι να μιλήσουμε στον λαό μας για την Κουρδική επανάσταση, και να αναπτύξουμε τις σχέσεις μεταξύ μας. Ας προτιμήσουμε λοιπόν το όνομα Κουρδιστάν.
Εξ άλλου... Ένας ερώτησε κάποτε την σοφή καμήλα, «Εσού που πάντα πάερις φορτωμένη, ποιό δρόμο προτιμάς, τον ανήφορο ή τον κατήφορο;» Και η σοφή καμήλα απάντησε: «Ε..., μα καλά, δεν έχει ίσιο δρόμο»;
Λόγω των χαμηλών βουνών και της πεδιάδας, η ροή των ποταμών δεν έχει μεγάλη ταχύτητα, και σχηματίζονται βάλτοι και στάσιμα νερά. Αυτά γίνονται ιδεώδης τόπος για την εκκόλαψη των κουνουπιών. Οι βρεττανοί αποικιοκράτες φύτευαν σε πολλά μέρη ευκαλύπτους για να τραβούν με τις ρίζες τους και να ξηραίνουν τα στάσιμα νερά.
Ε, ναι, αλλά... Τώρα με την κλιματική αλλαγή, τα πράγματα άλλαξαν. Τώρα βρέχει το καλοκαίρι, και μάλιστα ξαφνικά. Σε μισή ώρα και λιγότερο μπορεί να συννεφιάσει και να βρέξει. Βέβαια, όχι τόσο ξαφνικά όπως γίνεται και στην χώρα των Ινδιάνων, όπου οι καουμπόϋδες μαζεύουν τα πράγματα τους και τρέχουν για να μη τους πιάσει η βροχή.
Στη δεκαετία του 1960, όταν έβρεχε, λέγαμε πως κατουρά ο Θεός. Αργότερα, έμαθα πως αυτό είναι από την αρχαία βαβυλωνιακή μυθολογία, που επιζούσε ως τις μέρες μας. Σήμερα... δεν ξέρω αν επιζεί, δεν άκουσα κανένα παιδί να το λέει.
Πιο κάτω βλέπετε τον στύλο που κρατά τον κόσμο. Όλο τον χρόνο τον κόβουν οι δαίμονες για να πέσει. Μόλις πλησιάσει να κοπεί, παίρνουν άδεια να ανεβούν πάνω στον κόσμο, και σταματούν το κόψιμο. Μα τότε ο στύλος ξαναδυναμώνει. Είναι κι αυτό από την αρχαία βαβυλωνιακή μυθολογία που επιζεί ως τις μέρες μας με την ιστορία των καλλικαντζάρων.
Η εικόνα προέρχεται, βέβαια, από τα παλιά αναγνωστικά του δημοτικού σχολείου. Θα πρέπει να ήταν πολύ καλά, αφού ακόμα βρίσκουμε τόσους λόγους να τα νοσταλγούμε και να θέλουμε την επιστροφή τους,
«Ο πατέρας μου, Χριστόφορος, γεννήθηκε στη Κύπρο το 1899, και στη ηλικία των δώδεκα πουλήθηκε σαν σκλάβος σ' έναν Άραβα. Τον πήρανε στην Αίγυπτο, μα διέφυγε ενάμιση χρόνο αργότερα και μπήκε σ' ένα καράβι με την αδελφή του Μαρία. Έφτασε σε τούτες τις ακτές [τη βρεττανία] όταν ήταν δεκατεσσάρων, ένας από τους πρώτους Έλληνες Κύπριους που έφτσαν σ' αυτή τη χώρα.»
το αγγλικό πρωτότυπο:
My father, Christopher, was born in Cyprus in 1899 and sold as a slave to an Arab at the age of twelve. He was taken to Egypt, but ran away a year and a half later and jumped on a ship with his sister Marie. He hit these shores when he was fourteen, one of the first Greek Cypriots to arrive in this country.
Tony Lambrianou, "Inside the Firm. The Untold Story of the Krays' Reign of Terror", first published 1991, John Blake Publishing, 2009, chapter 2
Το ψηφιακό αντίγραφο που βρήκαμε δεν έχει τις σελίδες μιας έντυπης έκδοσης, και γι' αυτό δεν μπορούμε να δώσουμε σελίδα για τη παραπομπή. Είναι όμως στη πρώτη σελίδα του δευτέρου κεφαλαίου. Το βιβλίο είναι διαθέσιμο από την ZLibrary.
Αυτή είναι μια συγκλονιστική, μια πολύ εντυπωσιακή αναφορά.
Τι πάει να πει «πουλήθηκε σαν σκλάβος»;; Και μάλιστα σε ηλικία δώδεκα ετών, δηλαδή στη Κύπρο του 1911;
Ένα παιδί, ένα αγόρι δώδεκα χρονών που πωλείται σαν σκλάβος σ' έναν Άραβα! Δεν μπορεί παρά να συμπεράνουμε πως προοριζόταν και κατέληξε σ' ένα χαρέμι.
Και μάλλον θα πουλήθηκε μαζί με την αδελφή του, αφού όταν διέφυγε μπήκε στο καράβι για αγγλία μαζί της.
Υπήρχαν λοιπόν Κύπριοι που πουλούσαν τα παιδιά τους σαν σκλάβους;;!! Και μάλιστα σε μουσουλμάνους;;!! Και μάλιστα το 1911;;!!
Αν ξέρει κανείς περισσότερα για το θέμα, θα μας ενδιέφερε και θα μας ευχαριστούσε πάρα πολύ αν πληροφορούσε και εμάς.
Στο πολύ γνωστό βιβλίο του «Οριενταλισμός» ο Έντουαρντ Σαϊντ (Edward Said) έκανε κριτική στη Δύση ανάμεσα σε άλλα και επειδή βλέπει τις ανατολικές χώρες μέσα από μια σεξουαλικοποίηση. Ο πιο πάνω πίνακας, που μπήκε και σαν εξώφυλλο στο βιβλίο του Σαϊντ, δεν δείχνει ένα χαρέμι, μα ένα παιδί γητευτή φιδιών. Ο Δυτικός ζωγράφος φαντάζεται το παιδί να είναι γυμνό.
** ** ** **
Ο Τόνης Λαμπριανού ήταν ένας κατ' επάγγελμα παράνομος και εγκληματίας, στο Λονδίνο. Το 1969 καταδικάστηκε μαζί με άλλους για ένα φόνο, σε δια βίου φυλάκιση. Ο δικαστής συνέστησε να παραμείνει στη φυλακή για τουλάχιστον 15 χρόνια. Μετά την αποφυλάκιση του έγραψε ένα βιβλίο, όπου εκθέτει την δική του άποψη για τον φόνο για τον οποίο καταδικάστηκε, και για όλη την ζωή των κατ' επάγγελμα παρανόμων και εγκληματιών στην βρεττανία του 1960.
Τον Ιούνιο του 2008 είχα βρει μια παράγραφο στο διαδίκτυο, που μιλούσε για τον εγκληματία Λαμπριανού στο Λονδίνο τη δεκαετία του 1960. Σκέφτηκα..., εγκληματίας με ελληνικό όνομα στο Λονδίνο, τη δεκαετία του 1960.... άραγε, είναι κάποιος από τους προδότες της ΕΟΚΑ που μεταφέρθηκαν στην αγγλία; Κράτησα λοιπόν μια σημείωση. Χτες κατάφερα να βρω περισσότερα, και να βρω και το βιβλίο που έγραψε. Όπως φαίνεται, δεν είναι από τους προδότες. Αλλά στο βιβλίο του βρέθηκε άλλο ανέλπιστο μαργαριτάρι. Διάβασα μόνο το πρώτο κεφάλαιο. Άραγε... έχει και κάτι άλλο;
Η φωτογραφία δείχνει ένα γερμανικό στρατιωτικό ποδήλατο του Α' Παγκόσμιου Πολέμου.
Οι παρατηρητικοί αναγνώστες θα πρόσεξαν πως το τουφέκι πάνω στο ποδήλατο είναι το γνωστό σαν μαρτίνι, το μαρτίνι νούμερο 4. Αυτό θα το πρόσεχαν και οι αναγνώστριες, αν είχαμε στράτευση και των γυναικών.
Ναι, είναι όντως τόσο παλιό αυτό το τουφέκι. Και μάλιστα, βασίζεται σ' ένα μοντέλο όπλου που χρονολογείται ...από το 1874!!
Τα μαρτίνια της Εθνικής Φρουράς προέρχονται, πολύ πιθανόν, από τους εγγλέζους, που φεύγοντας το 1960, μας άφησαν ό,τι παλιό είχαν. Οι ταινίες με εγγλέζους του Πρώτου Παγκόσμιου Πολέμου με εξοργίζουν, διότι οι εγγλέζοι κρατάνε τα ίδια όπλα και φοράνε τα ίδια ρούχα που σαν αποικιοκράτες είχαν αφήσει πίσω σε μας.
Η Εθνική Φρουρά συνέχισε να είναι εξοπλισμένη με μαρτίνια μέχρι και γύρω στο 1980, όταν αντικαταστάθηκαν από τα πιο σύγχρονα Τζι-3. Μα τον Ιούλιο του 1974, όταν έγινε η τουρκική εισβολή, η Εθνική Φρουρά ήταν εξοπλισμένη με τέτοια τυφέκια! με μαρτίνια!!
Αντιμετωπίσαμε την τουρκική εισβολή οπλισμένοι με τυφέκια του Α' Παγκόσμιου Πολέμου.
Ενάντια στον αττίλα, ενάντια στους Σκύθες και τους Ρωμάνους, για την Επιστροφή του Ελληνισμού στη Κερύνεια, τη Μικρασία και τον εαυτό μας
Γράφει : Λάμπρος Φ. Καλλένος — Ιδάλιον, Λευκωσία — Κύπρος
