Αξιοποιώντας την υπολογιστική δύναμη εκατοντάδων χιλιάδων προσωπικών υπολογιστών

Υπάρχουν πολλά προβλήματα της επιστήμης και της τεχνολογίας που για να λυθούν χρειάζονται πάρα πολλοί υπολογισμοί. Νέα φάρμακα, η κλιματική αλλαγή, νέα υλικά, μοντελοποίηση και έλεγχος διαφόρων επιστημονικών θεωρίων, μαθηματικά ζητήματα, είναι μερικές από τις κατηγορίες.

Οι υπολογισμοί αυτοί θα μπορούσαν να γίνουν με ενα υπερ-ταχύ υπολογιστή τελευταίας τεχνολογίας. Αυτή η λύση όμως είναι πανάκριβη. Για ορισμένα δε προβλήματα, δεν υπάρχει ακόμα τόσο ταχύς υπολογιστής που να μπορεί να τελειώσει τους αναγκαίους υπολογισμούς σε εύλογο χρόνο.

Από την άλλη, υπάρχουν αρκετές ώρες που ο προσωπικός υπολογιστής που έχει ο καθένας δεν μας χρειάζεται.  Π.χ. τις βραδυνές ώρες, ή τις ώρες που λείπουμε από το σπίτι.  Ακόμα και όταν χρησιμοποιούμε τον υπολογιστή μας, δεν χρησιμοποιούμε όλη την ώρα όλη την υπολογιστική του δύναμη.

Μια λύση, λοιπόν, για τα προβλήματα αυτά που απαιτούν μεγάλη υπολογιστική δύναμη, είναι να διαμοιραστούν οι υπολογισμοί αυτοί σε πολλούς προσωπικούς υπολογιστές, οι οποίοι ανήκουν σε χρήστες που συμφωνούν να συμμετάσχουν και να βοηθήσουν. Ο κάθε υπολογιστής θα κάνει ένα μέρος των υπολογισμών, και όταν τελιώσει θα στέλνει τα αποτελέσματα σε ένα κεντρικό υπολογιστή.

Για να γίνει αυτό, χρειάζεται ένα πρόγραμμα, που να οργανώνει και να συντονίζει το διαμοιρασμό των υπολογισμών και να συγκεντρώνει τα αποτελέσματα. Το πανεπιστήμιο του Μπέρκελεϋ ετοίμασε ένα τέτοιο πρόγραμμα, που επιτρέπει σε πολλές εκατοντάδες χιλιάδες προσωπικούς υπολογιστές να συνεισφέρουν την υπολογιστική τους δύναμη για τη λύση ενός ιατρικού, επιστημονικού ή μαθηματικού προβλήματος.

Το πρόγραμμα αυτό λέγεται BOINC (ε, ναι, έχουν και χιούμορ),

http://boinc.berkeley.edu/index.php

και μπορείτε να το κατεβάσετε από τη σελίδα αυτή:

http://boinc.berkeley.edu/download.php

-.

Τα σημαντικά πράγματα, σε διάφορες γλώσσες

Σ' ένα χωριό έξω από τη Δαμασκό, πήγαμε στο σπίτι μιας οικογένειας, με 22 παιδιά!!

Μια κοπέλλα, μάλλον η κόρη της, ήρθε να μας σερβίρει το τσάι. Δεν είπε λέξη, εκυτούσε χαμηλά, μα άμα μου έδινε το ποτήρι, εσήκωσε το βλέμμα της και μου έριξε μια ματιά!! σαν μαχαίρι, βγαλμένη από τις χίλιες και μια νύχτες, ή κάπως έτσι!! Ετσι είναι το σωστό, εκατάλαβα. Αμα το ξέρουμε μόνο εγώ κι εσύ, είναι εντάξει, δεν απαγορεύεται.

Με τη βοήθεια όσων ηγγλάζικων έξαιρε ο βοηθός μου, προσπάθησα να μιλήσω λίγο με τη γυναίκα.

-- Μα, αλήθεια, είπες του γυιού σου να πάει στο πόλεμο;

Ναι, απάντησε, του είπε.

-- Μα, μπορεί να σκοτωθεί, ερώτησα ύστερα.

-- Ουουου..., είπε, κι έκαμε κάτι κύκλους στον αέρα με το χέρι της. Είχε 22 παιδιά. Μα, πάλε...

-- Μα, μπορεί να κοπεί το πόδι του, το χέρι του, ερώτησα ύστερα, και με το χέρι μου έκαμα κάτι γραμμές πάνω στο πόδι μου και στο χέρι μου.

-- Ααααχχχ...., Άαλλαχχ..., είπε η γυναίκα.

Τούτο, δεν έθελε μετάφραση. Εξερα από μόνος μου τι εσήμαινε. Είχαμε κι εμείς πόλεμο.

Hawraman ή Horaman, στο Κουρδιστάν
πηγή της φωτογραφίας: http://my.englishclub.com/profiles/blog/show?id=2524315:BlogPost:2873030

η φωτογραφία αυτή δεν έχει ιδιαίτερη σχέση με το κείμενο. τη βρήκαμε την ώρα που ετοιμάζαμε αυτή τη δημοσίευση. μας θύμισε όμως το χωριό έξω από τη Δαμασκό, και τη βάζουμε εδώ.

 

 

στη φωτογραφία: μια γιαγιά, χωρίς ανάγκη μετάφρασης

είχαμε δει τη φωτογραφία αυτή στη σελίδα του φίλου και αγωνιστή Ζακαρία, στο φάτσα-δεφτέρι. την επόμενη μέρα, μάθαμε ότι πέθανε εκείνη την μέρα, στις 18 Απριλίου. ας αφήσουμε λοιπόν τη σημείωση αυτή στη μνήμη του, όσο το διαδίκτυο μπορεί να κρατήσει τη μνήμη των φίλων που έφυγαν.

-.