Σε ορισμένους υπάρχει μια δυσκολία να καταλάβουν την έννοια της ευπαθούς ομάδας.

«Ευπαθής ομάδα» δεν σημαίνει πως πεθαίνουν από τον ιό ΟΛΑ τα μέλη της. Σημαίνει πως πεθαίνουν *σε πιο μεγάλο ποσοστό*.

Σημαίνει επίσης και κάτι άλλο: μια άλλη ασθένεια ή χαρακτηριστικό που είχαν δεν είναι από μόνο του θανατηφόρο. Για παράδειγμα, διαβήτης ή μεγάλη ηλικία. Ε, και γι' αυτό ήταν ζωντανοί, ελπίζω να το καταλαβαίνετε αυτό. Αλλά η ασθένεια που προϋπήρχε ΜΑΖΙ με τον ιό οδηγεί πολλούς στον θάνατο.

Το πιο κάτω απόσπασμα από δηλώσεις του Τσιόδρα, έδωσε σήμερα αφορμή σε πολλούς να νομίσουν πως ...αποκαλύφθηκε η μεγάλη απάτη...

Στη πραγματικότητα, αυτό που σχολιάζει ο Τσιόδρας είναι μια διάκριση ανάμεσα σε όσους πέθαναν από το έμφραγμα των πνευμόνων που δημιουργεί ο ιός, και όσους δεν άντεξαν το έμφραγμα αυτό διότι είχαν και κάτι άλλο.

Λοιπόν, πολλοί πεθαίνουν κατευθείαν από τον ιό.
Και πολλοί από τις συνέπειες του ιού.

Τι έπρεπε να κάνει η ανθρωπότητα; «Ε, 'ντάξει μωρέ, πολλοί θα πεθάνουν από τις συνέπειες, όχι από τον ιό. Άρα δεν τρέχει τίποτις μ' αυτούς. Αφαιρούνται, κι η σοβαρότητα του ιού πέφτει».

Η μεγάλη προβολή του αποσπάματος αυτού από τους αμπάλατους και τους ψεκασμένους, δείχνει και κάτι άλλο. Διότι, αυτά που λέει ο Τσιόδρας *δεν είναι κάτι καινούργιο*. Είναι όσα λέγονται *επανειλημμένα* από την αρχή της επιδημίας. Οι αμπάλατοι όμως δεν τα κατάλαβαν και νομίζουν πως τώρα ο Τσιόδρας είπε ...κάτι καινούργιο.... Δηλαδή, δείχνουν πως πάσχουν από /λειτουργικό αναλφαβητισμό/: δεν καταλάβουν αυτά που διαβάζουν.


5 Μαϊου 2020
-.

Το ΑΚΕΛ δέχτηκε τον Κιζίλγιουρεκ σαν υποψήφιο, κι αυτός κατάφερε πράγματι κι έγινε ευρωβουλευτής του ΑΚΕΛ. Αυτό φαίνεται να είναι ένδειξη όχι απλά πολιτικών απόψεων, μα και ενός κλίματος όπου πολλοί Κύπριοι αρχίζουν να προσχωρούν στην τουρκική ιστορική συνείδηση, δηλαδή να τουρκοποιούνται. Πρόσφατα, ο Κιζίλγιουρεκ έδωσε 1000 ευρώ ...για τους ξένους εργάτες στα κατεχόμενα....

Αυτοί τους οποίους νοιάστηκε ο Κιζίλγιουρεκ επειδή ....έμειναν απένταροι, δεν είναι ....ξένοι εργάτες στα κατεχόμενα. Στη πραγματικότητα, είναι έποικοι.

Θυμούμαι πως πριν αρκετά χρόνια, και ο Κληρίδης είχε πει πως στα κατεχόμενα δεν είναι έποικοι μα μετανάστες. Αν σωστά θυμούμαι, είχε πει πως έτσι τους βλέπουν ...οι άλλες χώρες, και κατά την άποψη του εμείς ....πρέπει να προσκυνούμε ό,τι πουν.

Στη δεκαετία του 1980, στην Ελλάδα, είχε γράψει τα ίδια και μια τροτσκιστική μικρομπροσουρίτσα, κατά Σάββα Παύλου. Ο Οργανισμός Συγκοινωνιών Ελλάδος, κάπως έτσι λεγόταν.

Ο Κιζίλγιουρεκ κάνει τους συγκεκριμένους χαρακτηρισμούς, για ψυχολογία, για ενσυναίσθηση κλπ, επειδή ανήκει σε μια κοινωνική ομάδα που κολυμπά μέσα στην αυταρέσκεια και τρέφει ρατσιστικά αισθήματα ανωτερότητας από τον λαό. Η ομάδα αυτή θέλουν να παρουσιάζονται ....σαν διανοούμενοι.

Ο Κιζίλγιουρεκ είναι καθηγητής στο πανεπιστήμιο, ωφελημένος από μια λανθασμένη και επικίνδυνη αντίληψη των σχέσεων μας με τη τουρκοκυπριακή μειονότητα. Μιαν αντίληψη που, ανάμεσα σε άλλα, συγχωρεί σ' έναν καθηγητή να είναι καθηγητής έστω κι αν δεν ξέρει καλά Ελληνικά. Ε, μα τι να λέμε, αφού του συγχωρούν να υποστηρίζει τη διχοτόμηση και τη τουρκοποίηση. Είναι λοιπόν πολύ αμφίβολο αν ο Κιζίλγιουρεκ ξέρει τόσα πολλά Ελληνικά, ώστε να ξέρει και τη λέξη ενσυναίσθηση. Αλλά προφανώς τον βοήθησε ο μεταφραστής και επιμελητής των γραπτών του.



Στο πιο κάτω άρθρο, ο δημοσιογράφος Άριστος Μιχαηλίδης αναφέρει πολλά μηνύματα συμπαράστασης, τα οποία έλαβε μετά που ο Κιζίλγιουρεκ απάντησε στη κριτική του Αριστου Μιχαηλίδη με χαρακτηρισμούς για ψυχολογία, έλλειψη ενσυναίσθησης κλπ.


26 Απρ 2020

-.

• Ένας μαθητής λυκείου στην Αμερική, 17 χρονών, ετοίμασε έναν ιστότοπο με συνεχή ενημέρωση για την εξέλιξη της επιδημίας.

Ο ιστότοπος έφτασε να δέχεται εκατομμύρια επισκέψεις.


-.

Η φωτογραφία δείχνει ένα γερμανικό στρατιωτικό ποδήλατο του Α' Παγκόσμιου Πολέμου.



Τα μαρτίνια της Εθνικής Φρουράς προέρχονται, πολύ πιθανόν, από τους εγγλέζους, που φεύγοντας το 1960, μας άφησαν ό,τι παλιό είχαν. Οι ταινίες με εγγλέζους του Πρώτου Παγκόσμιου Πολέμου με εξοργίζουν, διότι οι εγγλέζοι κρατάνε τα ίδια όπλα και φοράνε τα ίδια ρούχα που σαν αποικιοκράτες είχαν αφήσει πίσω σε μας.

Η Εθνική Φρουρά συνέχισε να είναι εξοπλισμένη με μαρτίνια μέχρι και γύρω στο 1980, όταν αντικαταστάθηκαν από τα πιο σύγχρονα Τζι-3. Μα τον Ιούλιο του 1974, όταν έγινε η τουρκική εισβολή, η Εθνική Φρουρά ήταν εξοπλισμένη με τέτοια τυφέκια! με μαρτίνια!!

Αντιμετωπίσαμε την τουρκική εισβολή οπλισμένοι με τυφέκια του Α' Παγκόσμιου Πολέμου.


— ) • ( —


-.

«Εμείς δεν αποκλείουμε κανένα από την εκμετάλλευση της ΑΟΖ», έλεγε εδώ και κάτι μήνες το ΑΚΕΛ. Σιγά-σιγά πήρε θάρρος, τζαι τωρά πιον βκάλλει τζαι το παλλούτζι. Διότι, ενώ η κατοχή συνεχίζεται, χτες το ΑΚΕΛ δήλωσε πως «Δεν αποκλείουμε κανένα, ούτε τη τουρκία».



Σ' αυτά απάντησε ο εκπρόσωπος: «Δεν αποκλείουμε κανένα, φτάνει να σέβεται το διεθνές δίκαιο».

Κι έτσι, η πολιτική του ΑΚΕΛ δικαιώθηκε.
Και ταυτόχρονα κατασυντρίφτηκε.

Διότι φάνηκε πως τη παραβίαση του διεθνούς δικαίου και τις τουρκικές απαιτήσεις, το ΑΚΕΛ τα ονομάζει ...αποκλεισμό της τουρκίας...

Αυτή η καθαρή παραπλάνηση με τον τάχα μου «αποκλεισμό κάποιου», φάνηκε πως δεν είναι τίποτε άλλο παρά η πολιτική του ΑΚΕΛ για να ανοίξει μια ανοικτή πόρτα.

Τα αριστερά κόμματα παρουσιάζουν τη πολιτική τους σαν σοφή, μετρημένη και η οποία ...βλέπει μακριά... Με την αποκάλυψη της ουσίας της, το ΑΚΕΛ έμεινε να κρατά τη σοφία και το μάκρος της πολιτικής του στο χέρι.

Ή αλλιώς: δεν έχει πολιτική, είναι σε αδιέξοδο, και μόνο παπαγαλίζει.

Τα όρια των ΑΟΖ είναι στρατηγική θέση των ΗΠΑ και της ΕΕ, διότι θέλουν να αποδεσμευτούν ενεργειακά από τη Ρωσσία.

Και επίσης, δεν θέλουν να δώσουν στη τουρκία τη δυνατότητα να ανοίγει και να κλείνει τη παροχή ενέργειας στην Ευρώπη. Διότι η τουρκία ήδη έδειξε μεγάλες κινήσεις αυτονόμησης, ήδη από το 2003 με τον πόλεμο των ΗΠΑ ενάντια στον Σαντάμ Χουσεϊν.

Όλες οι χώρες δέχονται τα όρια αυτά, εκτός από τη τουρκία.



Για μια σπάνια φορά, τα όρια αυτά είναι και σύμφωνα με τη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας.

Είναι επίσης και μια σπάνια φορά όπου μεγάλες δυνάμεις έχουν στρατηγική σύμφωνη με τα δικά μας συμφέροντα.

Ένα μέρος της ηγεσίας εμφανίζεται διατεθειμένο γι' αυτό που ονομάζει συνεκμετάλλευση. Αλλά τούτο είναι μόνο ένας όρος για την υποταγή στη τουρκία. Διότι και πάλι, αργά ή γρήγορα, θα πρέπει να πεις τι θεωρείς δικό σου και η τουρκία τι απαιτεί ή θεωρεί δικό της.

Ενώ λοιπόν τη πασάρουν ως τάχα μου σοφή και μετρημένη επιλογή, στην πραγματικότητα είναι μια ορολογία που συγκαλύπτει τη παράδοση εθνικής κυριαρχίας. Διότι δεν οδηγεί απλά σε μικρότερη ΑΟΖ, αλλά και μειωμένη εθνική κυριαρχία στη θάλασσα. Η δε υποταγή στις τουρκικές αξιώσεις στη θάλασσα θα θέσει κυρίαρχο τη τουρκία σε ΟΛΗ την εθνική επικράτεια.

Η λέξη «πασάρουν» είναι επιλογή, για να δειχτεί ο πολιτικός χειρισμός που γίνεται από την ελλαδική ηγεσία --και μέρος της κυπριακής.


Το σχέδιο για ένα αγωγό, που τώρα υπέγραψαν Ελλάδα, Κύπρος και Τελ Αβιβ, και πάλι συνεκμετάλλευση είναι. Αλλά και σ' αυτό το σχέδιο η κάθε χώρα θα συμμετέχει με τη παραγωγή ορισμένων περιοχών, που ορίζονται ως η ΑΟΖ της.

Στη λεγόμενη συνεκμετάλλευση με τη τουρκία, ποιά θα είναι τα όρια της ελληνικής και ποιά τα όρια της τουρκικής περιοχής; Καμμιά πολιτική πρόταση, είτε για αγωγό είτε «για συνεκμετάλλευση», δεν μπορεί να αποφύγει αυτό το ερώτημα.



-.

Μετά την απόφαση για τη βρετανίδα, που κατηγορείτο για βλάβη του δημοσίου, ακούσαμε στις ειδήσεις, αλλά και από πολλούς άλλους, πως ...το δικαστήριο αρνήθηκε να δεχτεί μαρτυρία για βιασμό!! Σε προηγούμενο σχόλιο είχαμε γράψει πως αυτό ενδέχεται να είναι η δική τους ερμηνεία για την υποχρέωση του δικαστηρίου να ακούει μαρτυρία μόνο σχετικά με την υπόθεση, και όχι για άλλα θέματα.

Στη πιο κάτω ταινία η δικηγόρος της βρεττανίδας, η Νικολέτα Χαραλαμπίδου, μιλώντας σε βρεττανική εφημερίδα, λέει καθαρά πως πράγματι, περί αυτού επρόκειτο. Δηλαδή, το δικαστήριο δεν δέχτηκε αυτό που η υπεράσπιση θεωρούσε ως μαρτυρία για βιασμό διότι η δίκη που γινόταν ήταν για τη κατηγορία προσβολής του δημοσίου, όχι για καταγγελία βιασμού.



Αυτό δεν είναι λεπτομέρεια. Σε όλα τα νομικά συστήματα το δικαστήριο πρέπει να ακολουθήσει μιαν ορισμένη διαδικασία. Δεν μπορεί να ασχοληθεί με άλλα θέματα, παρά μόνο με τη κατηγορία. Και δεν είναι κάτι που γίνεται μόνο σε ό,τι έχει σχέση με καταγγελίες βιασμών.

Η δικηγόρος Νικολέτα Χαραλαμπίδου το ξέρει αυτό. Και μάλιστα, αναφέρεται στο σημείο αυτό και η ίδια στις δηλώσεις της. Αλλά και αυτή και όλες οι άλλες γυναίκες της κίνησης, προτιμούν να το παρουσιάσουν σαν απόδειξη της εχθρικής στάσης του δικαστηρίου, αντί για τη συνήθη αλλά και αναπόφευκτη υποχρέωση του δικαστηρίου να ακολουθήσει τους κανονισμούς και τους νόμους. Δημιουργούν έτσι συνειδητά μιαν ψευδή εικόνα και παραπλανούν συνειδητά, δηλώνοντας πως το δικαστήριο ...αρνήθηκε να δεχτεί μαρτυρία για το βιασμό.

Δεν μπορεί όμως μια δικηγόρος, και πολύ περισσότερο ένα κοινωνικό κίνημα να παρουσιάζουν τα πράγματα τόσο στρεβλά, τόσο παραπλανητικά. Έστω κι αν είναι κίνημα υπεράσπισης. Δεν μπορεί ένα κοινωνικό κίνημα να διαστρεβλώνει καταστάσεις έτσι ώστε να βολέψει περισσότερο όσα υποστηρίζει.

Στις δηλώσεις της η δικηγόρος συνεχίζει αναφέροντας την άποψη της υπεράσπισης, δηλαδή πως το δικαστήριο έπρεπε να δεχτεί τη μαρτυρία που ήθελαν να παρουσιάσουν. Μια τέτοια άποψη είναι τελείως αποδεκτή και κατανοητό να υπάρχει. Όμως αυτό που κυριάρχησε στις εκδηλώσεις των υπερασπιστών της κοπέλας δεν ήταν πως υπάρχει διαφορετική άποψη του δικαστηρίου και της υπεράσπισης. Αντίθετα: δήλωναν καθαρά πως το δικαστήριο αρνήθηκε να δεχτεί μαρτυρία. Και αυτό γινόταν όχι μόνο από τις ομάδες των γυναικών, μα και από τα μέσα ενημέρωσης.

Η στρεβλή και παραπλανητική αυτή παρουσίαση της δίκης γίνεται για μέρες από όλες κι όλους όσοι παίρνουν στάση υπέρ της βρεττανίδας. Θεωρούν δεδομένο πως όντως βιάστηκε, και αποσιωπούν πως η δίκη γινόταν για άλλη κατηγορία. Αποσιωπούν πως μετά τη καταγγελία του βιασμού η αστυνομία ξεκίνησε να την εξετάζει, μέχρι τη στιγμή που ο ανακριτής θεώρησε πως έβλεπε αντιφάσεις και μια συμπεριφορά μη πειστική. ΟΥΔΕΠΟΤΕ αναφέρονται στα ζητήματα αυτά. Πεπεισμένες, και πεπεισμένοι, πως έχουν δίκιο, επιτρέπουν στον εαυτό τους να φτάσει σ' ένα παροξυσμό επιθετικότητας, αυθαίρετων συλλογισμών και εγωισμού.

Αυτά τα χαρακτηριστικά, δηλαδή η παροξυστική, φρενιτιώδης επιθετικότητα, οι αυθαίρετοι συλλογισμοί και ο άκρατος εγωισμός, δεν είναι χαρακτηριστικά μόνο των κινήσεων υπέρ της κοπέλας αυτής. Τα τελευταία χρόνια χαρακτηρίζουν επίσης πολλές κινήσεις και πολλά απ' όσα γράφονται για το φύλο και τη σεξουαλικότητα. Δεν επιδιώκουν να πείσουν, μα να επιβάλουν την άποψή τους πάνω σε όλη τη κοινωνία, και αυτό το δηλώνουν ανοικτά.

Οι σημερινές κινήσεις για το γυναικείο ζήτημα είναι ένα κοινωνικό φαινόμενο με χαρακτηριστικά αυταρχισμού και επιθετικότητας, τελείως διαφορετικές από τα κοινωνικά, δημοκρατικά και λαϊκά χαρακτηριστικά των κινημάτων που γνωρίσαμε όλες τις προηγούμενες δεκαετίες.

Μου είναι αδιανόητο πως ένα δημοκρατικό κοινωνικό κίνημα θα παρουσιάζει μια στρεβλωμένη εικόνα των πραγμάτων, ώστε να μπορέσει έτσι να παρουσιάσει θέσεις ....πιο μπουμπουνιστές...

Παρά το παροξυσμό και την ένταση που χαρακτηρίζει τις σημερινές γυναικείες κινήσεις, δεν βρήκαν τίποτε να πουν για τις Κούρδισσες αγωνίστριες στο Ροζαβά και τη βόρεια Συρία. Δεν σχολίασαν ποτέ τις πρωτόγνωρες κοινωνικές αλλαγές και πρωτοβουλίες που γίνονται εκεί. Πως γίνεται να εμφανίζονται τόσο έντονες με το βιασμό και τα ζητήματα της σεξουαλικότητας, μα να μην ενδιαφέρονται για τον ένοπλο αγώνα, τις θυσίες και τις επιτυχίες των Κουρδισσών γυναικών στο Ροζαβά;

Σε όλη τη δεκαετία του 1980 ήμουν στη Θεσσαλονίκη. Διαβάζοντας στις εφημερίδες όσα γράφανε για τη Κύπρο, με ενοχλούσε πάντα η ΑΚΡΙΤΗ στάση που διέκρινα, η έλλειψη ανάλυσης... «Μα καλά», διερωτώμουν, «δεν συνειδητοποιούν τι γράφουν; δεν καταλαβαίνουν τι σημαίνει και δεν σημαίνει αυτό»; Από τότε ήταν που σκέφτηκα πόσο θα ήθελα να ήμουν δημοσιογράφος, διότι θα μπορούσα κάθε μέρα να γράφω την άποψη μου και να τη διαβάζουν χιλιάδες.



Οταν ήρθα μόνιμα στη Κύπρο, μετά τις σπουδές, μερικές φορές έγραψα και έδωσα σε εφημερίδες μερικά σύντομα κείμενα, μισή ή μια σελίδα. Τα βάζανε σαν επιστολές, και αρκετά συχνά ...τα φυλάγανε για τη Κυριακή! Από λεφτά..., τίποτε.

Μια μέρα, τον Σεπτέμβριο του 1993, μου τηλεφώνησε ο ιδιοκτήτης ενός τηλεοπτικού σταθμού! Είχε διαβάσει κάτι που έγραψα, του άρεσε, και ...με ρώτησε αν ήθελα να δουλέψω εκεί σαν δημοσιογράφος! Έμεινα ένα μήνα εκεί (ευτυχώς) μα μου έδιναν κάτι να κάνω μόνο τις πρώτες τέσσερεις μέρες. Μετά, μου είπαν να πάω στο λογιστήριο να πληρωθώ, και να φύγω.

Ενα απόγευμα, εκεί που καθόμουν χωρίς τίποτα να κάνω, ήρθε ένας γέρος δημοσιογράφος και κάθισε σ' ένα διπλανό γραφείο. Φαινόταν να έχει κάτι στο πόδι, διότι το έσερνε.

Σε μια στιγμή, μου ζήτησε ένα ψαλίδι. Έψαξα στο συρτάρι και του έδωσα.

Μετά, κατάλαβα τι το ήθελε το ψαλίδι. Ήτανε ακόμα ο Σεπτέμβριος του 1993, και οι υπολογιστές δεν είχαν τη διάδοση που έχουν σήμερα. Ο δημοσιογράφος αυτός έκοβε τις ανακοινώσεις του Γραφείου Τύπου και Πληροφοριών, τις κολλούσε σε μια λευκή σελίδα, και κάποτε έγραφε μερικές λέξεις στην αρχή ή στο τέλος του αποσπάσματος. Με το τρόπο αυτό ...ετοίμαζε την ανταπόκριση του για την «Ελευθεροτυπία» των Αθηνών... Σε συνθήκες τουρκικής εισβολής και κατοχής, μια μεγάλη εφημερίδα στην Αθήνα δημοσίευε ανταποκρίσεις από τη Κύπρο που φτιάχνονταν με ψαλίδι και γόμα...

Κι έτσι, έδωσα ψαλίδι για να φτιαχτεί μια από εκείνες τις ανταποκρίσεις που για τόσα χρόνια με εξόργιζαν και με λυπούσαν.


γραμμένο στις 6 Αυγούστου 2015

Το πιο κάτω άρθρο λέει πως τα προκλητικά ή και προσβλητικά σχόλια είναι πολύ πιο πιθανό να γίνουν αργά το βράδυ, ή... τη Δευτέρα! όταν αρχίζει η εργάσιμη εβδομάδα. Εξαρτώνται επίσης από τη διάθεση που έχει εκείνη την ώρα ένα πρόσωπο στο δίκτυο. Αλλά επηρεάζονται πολύ και από το κλίμα της συζήτησης. Ένα προκλητικό ή και προσβλητικό σχόλιο στην αρχή μιας συζήτησης είναι πολύ πιθανό να επηρεάσει και να προκαλέσει πολλά παρόμοια σχόλια στην συνέχεια.


The Real Reasons People Troll
By Justin Cheng, Michael Bernstein March 02, 2017
https://www.livescience.com/58084-why-people-troll.html


Για την έρευνα χρησιμοποίησαν προγράμματα τεχνητής ευφυίας, στα οποία δίδαξαν αρχικά να ξεχωρίζουν τα προκλητικά και προσβλητικά σχόλια. Τα προγράμματα αυτά διάβασαν στη συνέχεια εκατομμύρια σχόλια. Το άρθρο ισχυρίζεται πως με τη βοήθεια των συμπερασμάτων της έρευνας τους, μπόρεσαν να προβλέψουν ένα προκλητικό ή και προσβλητικό σχόλιο με ακρίβεια 80% !!



Το συμπέρασμα τους πως ένα προκλητικό ή και προσβλητικό σχόλιο στην αρχή μιας συζήτησης μπορεί να επηρεάσει πολλά άλλα σχόλια στη συνέχεια, ίσως μπορεί να είναι η εξήγηση για ένα από τα θλιβερά φαινόμενα των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Δηλαδή, το φαινόμενο όπου χρήστες με μέτριαν αντίληψη και παρόμοια μόρφωση αξιούνται να έχουν σχόλια και αντιδράσεις από δεκάδες άλλους. Φαίνεται, δηλαδή, πως στο δίκτυο ο κάθε πελλός βρίσκει τον αντίπελλο που του ταιριάζει. «Όποιος ψάχνει τον θεό, τον βρίσκει», όπως είπε ο Πασκάλ τον ΙΖ' αιώνα. «Ναι, αλλά δεν βρίσκει κανείς παρά μόνο τον θεό που ψάχνει», όπως απάντησε τον Κ' αιώνα ο Φρανσουά Ζακόμπ («Η λογική του ζώντος», εκδόσεις Ράππα).

.