Στη τέχνη υπάρχει και το δίδαγμα, ένα από τα διδάγματα, του χότζα.

Μια φορά ο χότζας καθόταν στον κλάδο ενός δέντρου και τον έκοβε. Αλλά... δεν έκοβε προς την πλευρά μακριά από τον κορμό, μα προς τη μεριά του δέντρου. Κι όταν ο κλώνος κόπηκε, έπεσε κάτω.

Η τέχνη αναπαριστά τον κόσμο. Όχι ακριβώς, μα κάπως παραμορφωμένο. Αν η τέχνη ήταν ακριβής αναπαράσταση, θα ήταν και σιωπηλή. Καταλαβαίνουμε ότι κάτι λέει, και το τι λέει, από το πως ο κόσμος είναι χαλασμένος.

Για να καταλάβουμε, λοιπόν, χρειαζόμαστε τη πραγματικότητα, για να κάνουμε τη σύγκριση.

Η φαντασία, λοιπόν, ανατρέπει τον κόσμο. Μα δεν πρέπει να υπερβάλλει. Η φαντασία στη τέχνη δεν πρέπει να κόβει τον κλώνο της πραγματικότητας, διότι κάθεται πάνω του.

 Η ελευθερία για μας είναι μια ωραία γυναίκα.

Έχει υπογάστριο και υπεργάστριο.

φωτογραφία: από μήνυμα στο τουητερ, 2 Απριλίου 2016

Εγγλέζος στα περίχωρα της Κύπρου το καλοκαίρι του 2021

Ποιοί είναι αυτοί που με κυτάζουν;

Τι τους έκανα;

Όλοι τους νέοι, λαμπροί,

λες και τους καθάρισαν με συρμάτινη βούρτσα

σαν τα μάρμαρα του κυρίου Έλγιν.

Μήπως δεν έχουν τίποτες άλλο στο νου τους

πάρεξ τα μάρμαρα του Έλγιν;

Τους βρίσκεις στο όρος Τρούντος, στις στροφές των δρόμων

εκεί που τα αυτοκίνητά μας κόβουν ταχύτητα

μας τρομοκρατούν, σε μιαν αιώνια ενέδρα.

Ποιός είχε τόση δύναμη κι άντεξε

να γεμίσει την Κύπρο με τόσα μάρμαρα;

Ένας-ένας, κάποτε δυο και τρεις

στις πλατείες, σ' όλα τα χωριά.

Ουδέποτε θα γίνει.

Πάντως, στο ορατό μέλλον δεν θα γίνει.

Ίσως γίνει, με τις κατάλληλες συνθήκες

να καταλάβω.

Διότι, τους συναντώ παντού,

στη Λίμασολ, στη Κίρνε.

Μου χαλούν τις διακοπές μου.

Ποιοί νομίζουν πως μπορούν

να μου στερούν το δικαίωμα της δικής μου διάθεσης;

Να μου στερούν τον εαυτό μου;

3 Σεπ 2021

«Η Ένωσις θα βάλει σε κίνδυνο την παγκόσμιο ειρήνη»

σύνθημα σε διαδήλωση τουρκοκυπρίων στο Λονδίνο, το 1954

Να κάτι που τόσα χρόνια το ΑΚΕΛ δεν το ανακάλυψε για να μας προειδοποιήσει.

Η εικόνα είναι απόσπασμα οθόνης από ταινία επικαίρων.

-.

Ο βουλευτής Θεμιστοκλέους, ο πολλά βαρύς με τρεις φουσκάλες στα ακροδεξιά, κατάφερε να φτάσει ξανά στη δημοσιότητα. Επιτέθηκε με χοντράδα και με αγένεια στην Έφη Ξάνθου, συνεργάτιδα του βουλευτή Θεοπέμπτου, μα επίσης και αντιπρόεδρο των Οικολόγων.

Νομίζω πως το επεισόδειο πρέπει να γίνει αφορμή για μερικές σκέψεις.

Τα τελευταία χρόνια πολλοί νέοι και νέες του λαού μας δίνουν την υποστήριξη τους στο ΕΛΑΜ. Νομίζω πως αυτή είναι μια λάθος απόφαση, και με γεμίζει με θλίψη. Οι νέοι και οι νέες μας αναζητούν ένα δρόμο αγώνα, και νομίζουν.... πως τον ηύραν στο ΕΛΑΜ. Δυστυχώς, αυτή είναι μια λάθος στάση, διότι συγχύζει τη χοντράδα του ΕΛΑΜ με... τον αντικατοχικό μας αγώνα.

Σκεφτείτε τους ήρωες της ΕΟΚΑ, τους τόσο βαθιά δεμένους με την παράδοση και την πίστη του λαού μας. Από εκεί είναι που επαίρναν δύναμη, μα επαίρναν επίσης και ευγένεια και μια ταπεινότητα. Τι σχέση έχουν οι ήρωες της ΕΟΚΑ με τον Θεμιστοκλέους; Πως από την ΕΟΚΑ έφτασε ένα μέρος της σημερινής γενιάς να υποστηρίζει ανθρώπους όπως τον Θεμιστοκλέους;

Κάπου έγινε λάθος. Ο αντικατοχικός μας αγώνας δεν παιρνά από το ΕΛΑΜ. Ο αντικατοχικός μας αγώνας δεν παιρνά από απλουστεύσεις του τύπου «όλοι είναι ίδιοι, όλα τα κόμματα είναι λάθος, κι εμείς είμαστε οι σωστοί». Είναι ακριβώς τέτοιες απλοποιήσεις που ανοίγουν τον δρόμο για την επιθετικότητα και το θράσος σε άλλους πολιτικούς εκπροσώπους, και σε συνανθρώπους μας.

Χρειάζεται να βρεθούμε όλοι μαζί, να συζητήσουμε, να συντονιστούμε και να οργανωθούμε. Στον δρόμο του αντικατοχικού αγώνα είναι αδιανόητο να συγχύζουμε την χοντράδα και την αγένεια ....με αγωνιστική στάση...

Μια σωστή πρόταση νομίζω πως είναι να κάνουμε πορείες επιστροφής στα κατεχόμενα. Με τον τρόπο αυτό θα δείξουμε πως το ζήτημα που έχουμε εδώ στη Κύπρο δεν είναι μια διακοινοτική διαμάχη. Έχουμε ζήτημα ξένης εισβολής, εθνοκάθαρσης και κατοχής, και το ζήτημα είναι η απελευθέρωση και η επιστροφή στα χωριά μας.

 Τον καιρό που ο Μίκης ήταν μαθητής, όλοι οι μαθητές έπρεπε να είναι στην νεολαία του Μεταξά. Δεν ήταν κανενός επιλογή.

Πως ξεκίνησε, ποιός θυμήθηκε πρώτος στις μέρες μας αυτόν τον εξυπνακισμό με τον Μίκη και τη νεολαία του Μεταξά;

Κοντά στα μέσα της δεκαετίας του 1980, ήταν στις δόξες τους τα λασπόνερα, ο βόθρος του Κουρή με την φυλλάδα του την «αυριανή». Κανείς δεν τολμούσε να τα βάλει μαζί του, για να μη τον πιάσει στο στόμα του ο Κουρής.

Ο Μάνος Χατζηδάκις τόλμησε. Σε μια συναυλία, πήρε το μικρόφωνο και μπροστά σε χιλιάδες κόσμο κατάγγειλε αυτό τον βόθρο, αυτό τον ποταμό λαϊκισμού αλλά και εκφασισμού που χυνόταν στη κοινωνία. Και μάλιστα έχοντας επαφές και στήριξη απο την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ.

Τις μέρες που ακολούθησαν, η φυλλάδα του Κουρή επιτέθηκε στον Χατζηδάκι. Κανείς δεν βρέθηκε να σταθεί και να υπερασπιστεί τον Χατζηδάκι, να καταγγείλει κι αυτός τον λαϊκισμό και τον εκφασισμό της κοινωνίας που προωθούσε ο Κουρής.

Κανείς, εκτός από έναν. Σε μια συνέντευξη του, ο Μίκης Θεοδωράκης εγκωμίασε τον Χατζηδάκι, εξύμνησε και παρουσίασε το έργο του.

Την άλλη μέρα, σκίστηκε η «αυριανή» να χύνει τα βοθρόνερα της πάνω στον Μίκη. «Ανακάλυψαν» τότε πως ο Μίκης.... ήταν στη νεολαία του Μεταξά.... Ποιός ρε; ένα παιδί στα 12; Και μετά;; τι έκανε μετά, σε τόσες δεκαετίες που πέρασαν;;

Από εκεί, έμεινε στη μνήμη κάμποσων ρηχών πως... ο Μίκης ήταν στη νεολαία του Μεταξά. Και κάθε τόσο ....θυμούνται τούτη τη μεγάλη σοφία και τη σπουδαία ανακάλυψη.... και το λένε για να γράψουν κι αυτοί κάτι τις στο διαδίκτυο.

«Ο πατέρας μου, Χριστόφορος, γεννήθηκε στη Κύπρο το 1899, και στη ηλικία των δώδεκα πουλήθηκε σαν σκλάβος σ' έναν Άραβα. Τον πήρανε στην Αίγυπτο, μα διέφυγε ενάμιση χρόνο αργότερα και μπήκε σ' ένα καράβι με την αδελφή του Μαρία. Έφτασε σε τούτες τις ακτές [τη βρεττανία] όταν ήταν δεκατεσσάρων, ένας από τους πρώτους Έλληνες Κύπριους που έφτσαν σ' αυτή τη χώρα.»

το αγγλικό πρωτότυπο:

My father, Christopher, was born in Cyprus in 1899 and sold as a slave to an Arab at the age of twelve. He was taken to Egypt, but ran away a year and a half later and jumped on a ship with his sister Marie. He hit these shores when he was fourteen, one of the first Greek Cypriots to arrive in this country.

Tony Lambrianou, "Inside the Firm. The Untold Story of the Krays' Reign of Terror", first published 1991, John Blake Publishing, 2009, chapter 2

Το ψηφιακό αντίγραφο που βρήκαμε δεν έχει τις σελίδες μιας έντυπης έκδοσης, και γι' αυτό δεν μπορούμε να δώσουμε σελίδα για τη παραπομπή. Είναι όμως στη πρώτη σελίδα του δευτέρου κεφαλαίου. Το βιβλίο είναι διαθέσιμο από την ZLibrary.

Αυτή είναι μια συγκλονιστική, μια πολύ εντυπωσιακή αναφορά.

Τι πάει να πει «πουλήθηκε σαν σκλάβος»;; Και μάλιστα σε ηλικία δώδεκα ετών, δηλαδή στη Κύπρο του 1911;

Ένα παιδί, ένα αγόρι δώδεκα χρονών που πωλείται σαν σκλάβος σ' έναν Άραβα! Δεν μπορεί παρά να συμπεράνουμε πως προοριζόταν και κατέληξε σ' ένα χαρέμι.

Και μάλλον θα πουλήθηκε μαζί με την αδελφή του, αφού όταν διέφυγε μπήκε στο καράβι για αγγλία μαζί της.

Υπήρχαν λοιπόν Κύπριοι που πουλούσαν τα παιδιά τους σαν σκλάβους;;!! Και μάλιστα σε μουσουλμάνους;;!! Και μάλιστα το 1911;;!!

Αν ξέρει κανείς περισσότερα για το θέμα, θα μας ενδιέφερε και θα μας ευχαριστούσε πάρα πολύ αν πληροφορούσε και εμάς.

Στο πολύ γνωστό βιβλίο του «Οριενταλισμός» ο Έντουαρντ Σαϊντ (Edward Said) έκανε κριτική στη Δύση ανάμεσα σε άλλα και επειδή βλέπει τις ανατολικές χώρες μέσα από μια σεξουαλικοποίηση. Ο πιο πάνω πίνακας, που μπήκε και σαν εξώφυλλο στο βιβλίο του Σαϊντ, δεν δείχνει ένα χαρέμι, μα ένα παιδί γητευτή φιδιών. Ο Δυτικός ζωγράφος φαντάζεται το παιδί να είναι γυμνό.

** ** ** **

Ο Τόνης Λαμπριανού ήταν ένας κατ' επάγγελμα παράνομος και εγκληματίας, στο Λονδίνο. Το 1969 καταδικάστηκε μαζί με άλλους για ένα φόνο, σε δια βίου φυλάκιση. Ο δικαστής συνέστησε να παραμείνει στη φυλακή για τουλάχιστον 15 χρόνια. Μετά την αποφυλάκιση του έγραψε ένα βιβλίο, όπου εκθέτει την δική του άποψη για τον φόνο για τον οποίο καταδικάστηκε, και για όλη την ζωή των κατ' επάγγελμα παρανόμων και εγκληματιών στην βρεττανία του 1960.

Τον Ιούνιο του 2008 είχα βρει μια παράγραφο στο διαδίκτυο, που μιλούσε για τον εγκληματία Λαμπριανού στο Λονδίνο τη δεκαετία του 1960. Σκέφτηκα..., εγκληματίας με ελληνικό όνομα στο Λονδίνο, τη δεκαετία του 1960.... άραγε, είναι κάποιος από τους προδότες της ΕΟΚΑ που μεταφέρθηκαν στην αγγλία; Κράτησα λοιπόν μια σημείωση. Χτες κατάφερα να βρω περισσότερα, και να βρω και το βιβλίο που έγραψε. Όπως φαίνεται, δεν είναι από τους προδότες. Αλλά στο βιβλίο του βρέθηκε άλλο ανέλπιστο μαργαριτάρι. Διάβασα μόνο το πρώτο κεφάλαιο. Άραγε... έχει και κάτι άλλο;

Στο δεφτέρι είναι μια σελίδα με μαθήματα Αραβικής γλώσσας, που λέγεται: «Μαθήματα Επιστημονικής Αραβικής Γλώσσας». Αν σωστά καταλαβαίνω, φαίνεται πως εννοούν «Επιστημονικά Μαθήματα Αραβικής Γλώσσας». Η διεύθυνση τους είναι:

https://www.facebook.com/aravikamathimata/

Σε μερικές δημοσιεύσεις εμφανίζεται ο Σύρος πρόεδρος Άσσαντ, ή η Παλαιστίνη. Βέβαια, η φιλοτουρκική στάση ορισμένων παλαιστινιακών οργανώσεων, και πολλών Παλαιστινίων, είναι απαράδεκτη και εξοργιστική. Μα εν πάσει περιπτώσει, ας μην απορρίψουμε όλους τους Άραβες για χάρη μερικών τουρκόφιλων.

Πριν λίγο, λοιπόν, πάτησα το κουμπάκι, και δήλωσα πως μου αρέσει η σελίδα.

Με έκπληξή μου... βλέπω να εμφανίζεται ένα μήνυμα από το δεφτέρι, που με προειδοποιούσε... πως η σελίδα πιθανόν να δημοσιεύει περιεχόμενο που παραβιάζει τους όρους του δεφτερίου.... !!!!

Πιο κάτω είναι μια φωτογραφία της οθόνης με το μήνυμα αυτό. Το όνομα της σελίδας «Αραβικά μαθήματα» φαίνεται προς το πάνω μέρος της φωτογραφίας.

Νομίζω πως είναι αρκετά προφανές το τι συνέβη. Κάποιοι σιωνιστές ή φίλοι του Τελ Αβιβ έκαναν καταγγελία και.... η καταγγελία έπιασε τόπο....

Μαζί με τον αγώνα του Κουρδιστάν, και ιδίως ό,τι αφορά φωτογραφίες με τον Κούρδο ηγέτη Οτσαλάν, αυτό είναι το δεύτερο θέμα που το δεφτέρι δείχνεται ανίκανο να προσεγγίσει και να χειριστεί σωστά.

Στη δεκαετία του 1990 η τουρκία κατάφερε ώστε οι Ηνωμένες Πολιτείες να βάλουν το Εργατικό Κόμμα του Κουρδιστάν (ΠΚΚ) στο κατάλογο των οργανώσεων που θεωρούνται τρομοκρατικές. Η τουρκία εκμεταλλεύεται αυτό τον κατάλογο, και απαιτεί από το δεφτέρι να απαγορεύει φωτογραφίες με τον Οτσαλάν, επειδή... είναι τρομοκράτης. Οπότε, οι πράκτορες της τουρκίας βρίσκουν πάτημα και καταγγέλουν όποιον δημοσιεύει φωτογραφίες με τον Οτσαλάν.

Με την στάση του, το δεφτέρι επιτρέπει στη τουρκία να λογοκρίνει δημοσιεύσεις για το Κουρδιστάν. Αποδεικνύεται τώρα πως το ίδιο συμβαίνει και με δημοσιεύσεις για την Παλαιστίνη. Ακόμα και για απλά μαθήματα Αραβικής γλώσσας, το δεφτέρι ΔΕΝ μπόρεσε να έχει μια σωστή στάση, και μας προειδοποιεί.... πως μπορεί να είναι προπαγάνδα για τρομοκρατία. Αυτό είναι απαράδεκτο και εξοργιστική εξέλιξη.

Το δεφτέρι έχει γίνει ένα πολύ συνηθισμένο μέσο επικοινωνίας. Ένα τέτοιο μέσο δεν μπορεί να είναι μακριά από τον έλεγχο της κοινωνίας. Ήδη βλέπουμε πως το δεφτέρι κατάντησε όργανο λογοκρισίας που το χρησιμοποιούν οι καταπιεστικές και αιματοβαμμένες πολιτικές της τουρκίας και του τελ αβιβ.